χρώματα κ'αρώματα

its big, its huge, its endless.

2012-01-19T05:48:00.000-08:00

Look at it.

LOVE

Such a small word, streched out in only four letters yet love's boundaries are endless. The word itself a container for too many feelings.Take a moment to think how many people you feel absolute love for. Parents,children, siblings, spouses, grandparents, friends,relatives. On average we'd say that we love 25 people each ; 1 boyfriend/girlfriend or husband/wife, 2 children , 2 parents, 2 siblings, 4 grandparents , at least 5 of our closest relatives ( aunts, cousins, etc), 5-6 really good friends and of course, the ex boyfriends or girlfriends. This makes me wonder, do we feel absolute, true, genuine love for these people? Do i love my best friend as much as i love my sister? Can a mother love her husband as much as her children?

We' are people, we are made to love, we are made for love. We will always be able to love some more, there is no limit. But will we be true to each and everyone we love?

I think you know you love someone when the love you feel hurts there where your heart is. When i think of how much i love my family, it hurts, it really really does, and the pain confirms my feelings'.

ze crisis

2012-01-08T09:02:00.000-08:00

θελω να δω πως ο κοσμος θα συμπεριφερτει στην τεχνη ( ειτε αυτο ονομαζετε τηλεοραση, κινηματογραφος,διαφημησεις, μουσικη, θεατρα , λογοτεχνια και ποιηση ειτε εικαστικα, φωτογραφια κλπ κλπ). νομιζω πως η τεχνη θα χρησιμοποιηθει σαν ενας χωρος οπου ο κοσμος, intellectual και μη, θα καταφυγει για "ξεσπασμα" και χαλαρωση. Πιστευω πως θα δουμε μια στροφη στις κωμωδιες, ο λαος με τα δικα του-οικονιμικα κυριως- προβληματα εν θα θελει να βλεπει στον κινηματογραφο η στην τηλεοραση κατι που να τον καμνει να νιωθει πως ουλλα γυρω του παν κατα διαολου. Στην μουσική επισης θα δουμε την σοβαρη ανελιξη μουσικων οπως Μαραβέγια κ Μουζουρακη που αντιμετωπιζουν χιουμωριστικα καταστασεις κ η μουσικη τους επι το πλείστο σε βαζει σε ενα χαρούμενο mood/mode .

ειδωμεν.

παντως, αρεσκει μου παρα πολλα τουτη η αλλαγη στην ελληνικη μουσικη σκηνη. ανυπομονω να δω πως θα εξελιχθει.

ακουω προτασεις για έλληνες μουσικους/ συγκροτηματα με ενδιαφέρων μουσικες.

audience

2011-12-02T12:00:00.001-08:00

Is there a play if no one is there to watch? Are you still performing when empty seats stare at you and there's no applause? Would you mind if you trembled? Would you be on stage if you knew? Would you work just as hard, perform just as great?

The artist-audience binary remains a mystery to me. Can there be an artist with out an audience and an audience without some sort of performance? A politicians speech, a dancer's act, a poets reading. One without the other cannot exist. However, it is not only the audience that will name one an artist, a poet an actor. The power of the audience is in the hands of the artist; a manipulation of it will benefit the manipulator but if it is manipulation that will give you recognition failure will come to you soon. The "define or be defined" imperative creates space in which one can grand himself artistic titles and the boundaries strech out similarly. However, am I in a position to define myself?

Am I a poet?
I write poetry but am I a poet? Im not published.
Is my work worthy of publication? Who is to decide?
Some friends will say yes, some will say no.
Publishing houses might consider me others might reject me.
I might get the hint, I might not.

Who do I write for? No one.
Why do I write? I let things out.
But what is the point of writing if no one reads you? I say, if it makes you happy, go on.

note to self : the audience is not always right.

αλλαγές.

2011-11-16T05:16:00.001-08:00

ξέρετε τι έκαμα? τωρα που άλλαξα εμφάνιση εν βρίσκω τα δικά σας blog να τα διαβάσω! και αυτο με κάνει να νιώθω ενα isolation αλλα και εναν άλφα εγωισμό-δηλαδή οτι μόνο να παρω εχω αφου ουτε καν ξέρω πως να βρω τα links που είχα κάτω που τον τίτλο "αλλα χρώματα".

Αρέσκει μου που ο καθένας μας "κρατα" ενα χρώμα, μια απόχρωση κάποιου χρώματος , τζε εν μόνο δική του, μια απόχρωση που εύκολα μπορεί να αλλάξει ανάλογα με το πως εξελίσσετε σαν άθρωπος. Κάποτε έβαλα χρώματα τζε στη μουσική αλλα είχα μια συγκεκριμένη εικόνα στο νου μου => ενα άδειο δωμάτιο με ξύλινο πάτωμα και σκοτεινό, μια μουσική σκηνή συνήθως, με τα φωτορυθμικά να παιζουν με τα χρώματα ανάλογα με τη μουσική και καπνός, αρκετός για να μπλέκετε με το χρώμα χωρις ομως να θολώνει την εικόνα. Τα Διάφανα Κρίνα εν μπλε, ο Θηβαίος πορτοκαλίς, ο Πασχαλίδης κίτρινος, οτιδήποτε latin εν κοκκινοπορτοκαλί, τα λαικά εν καφέ, τα ορχηστρικά βελούδινο κόκκινο , που τις κουρτίνες τον θεάτρων και πάει λέγοντας. Εν μπορώ να βάλω σε ούλλους τους αν8ρωπους χρώματα, μόνο σε όσους μου προκαλέσουν το ενδιαφέρον η τους αντιπαθήσω. Το σίγουρο είναι πως η σχέση μου με τα χρώματα εν αρκετά σημαντική και τα όμορφα χρώματα του ουρανού και τα κόκκινα φεγγάρια κάμνουν με να ψάχνω ψηλά σημεία να τα βλέπω πιο καλα. Και να βλέπω τον ουρανό σαν οδηγώ που εν άκρως επικύνδυνο. Τωρα που το σκέφτομαι, εν πολλά συχνά που κοιτάζω τον ουρανό απλα επειδή μου αρέσκει η απεραντωσύνη του και η εναλλαγη σχημάτων και χρωμάτων. Το ίδιο παθένω κ με την θάλασσα' οταν είμαι σε τρικυμία ακολουθώ το κάθε κύμμα κ περιμένω την ένταση της στιγμής που εν να διαλυθεί πάνω στα βράχια. Λατρεύω την ένταση στη φύση, απολαμβάνω να νιώθω κ να παρακολουθώ πόση δύναμη κουβαλά η φύση και πόσο μικροί ήμαστε εμεις που με το ζόρι την καταστρέφουμε.

Που την άλλη, η ένταση στις σχέσεις εν ξέρω αν μου αρέσκει. θυμώνω που οι " παθιασμένες σχέσεις" παρουσιάζονται σαν σχέσεις με πολλούς τσακωμούς που οδηγούν σε "παθιασμένα λόγια, πράξεις, ερωτες". Ακομα πιο πολλά ενοχλά με το πόσο οι ανθρώποι γυρευκουν τουτες τις σχέσεις επειδη θέλουν να ζήσουν τζίνα που τους δείχνει η τηλεόραση τζε κανενας εν προσέχει οτι τουτες οι παθιασμένες σχέσεις εν κρατούν ποτε, ακριβώς επειδή το πάθος έτσι οπως το παρουσιάζουν εν ουσιαστικά κατι πολλά κενό για να μπορέσει να κρατήσει μια αληθινή σχέση . Το πάθος μπορει να υπάρξει κ σε μια χωρις εντάσεις σχέση , που απλα δυο ανθρώποι ήβραν κάποιον να τους ξυπνά , είτε σιγα σιγα είτε απότομα, οτι έχουν για να δώσουν.

Εξεκίνησα να γράφω για το οτι εν μπορώ να βρω τα δικά σας κείμενα. Αρέσκουν μου παρα πολλα τουτοι οι συνηρμοί μου, τζε η πορεία που πιάνει η σκέψη. Αρέσκει μου τόσο πολλα που θέλω να σκέφτομαι συνέχεια απλα για να βλέπω ποσο πετάσσουμε που το ενα στο αλλο. πρέπει να ασχοληθω πιο σοβαρά με τη σκέψη στο μέλλον.

Οποταν, για να βάλω ενα τέλος στο κείμενο μου, μπορειτε να μου πείτε που να σας εβρω??

i think i need some candy. this is me in winter.

2011-11-14T06:16:00.001-08:00

magic in moments, it rarely comes in twos.
I'm not the " new haircut after breakup" type of woman and new music is always good when i feel that my life's boring.
im only in my early twenties, i should be out drinking and flirting and being spontaneous and random and tipsy and dancing my heart out.
But i'm not.
i despise stereotypes yet here i am, judjing my self for not being young enough. for not feeling that young,for not being reckless enough, for caring too much, yay too much , for, for , for.

what i need is solititude for a while. not worrying about anyone , hot having anyone worrying about me. I hate it when people are worried about me or my future. its my fucking thing and its none of your responsibility. oops, i think im angry. yeap. angry is the word. just let me be.

a loud thunder. another small distraction.

same things over the years, always the same shitty bullshitty , its quite ironic isnt it? Am mad at my self because i think of happiness too much! because im worried that im not going to be happy and thats what i want in life, i want to be happy. its so simple yet life is indeed hard.

and im so worried that there's no room for happiness to come and out of fear it happiness comes ill challenge its authenticity, deconstructing down to all its cells, putting it into tests, as if i wanna break it.

someone once told me that happiness comes in moments. true. i have a fairly adequate selection of those moments but i want more. I want moments every day, what's the point of routine living if that routine fails to give you moments? Will love at some point fail to provide moments for you? Is that what happens? no recipe.

when im in the mood ill change this stupid template. its all wrong. i think i need some candy.

reading the (my) past.

2011-09-20T07:34:00.000-07:00

it was more creative, more poetic , grey but colourful, melancholic yet beautiful. what happened? i dont even remember some of the stuff ive written ; i look at old notebooks and im not sure if those quotes are mine or taken out of books or someone else's words.

what happened to the poetry within me? i do work a lot, i dont read as much as i used to, i dont listen to music that much anymore..at least not while walking or using public transportation. i dont travel alone..

therefore; septembers resolution ; a 'voyage in' discovering the poetry within me.

και δε μ'αρέσει να γκρινιάζω.!

2011-08-01T01:55:00.000-07:00

ήρτα μόνη μου στο σπίτι μας στο βουνό. Θέλω να κρυώσει ο καιρός να ανάψω το τζάκι, να κάτσω μπροστά του να δω τις φλόγες.

θέλω να ηρεμήσω που ούλλα οσα μου συμβαίνουν , την πολλή δουλειά, την βαρεμάρα , την αίσθηση φυλακής, τους αθρώπους που βλέπω τζαι εν ούλλοι σαν στολή, τον πρωην εραστή, την δουλειά που θέλω και δεν ξέρω αν θα μου έρτει..

ξυπνώ και βλέπω πράσινο κ ακούω τα πουλιά, θέλω να πάω μια βόλτα μόνη μου σε κανενα μονοπάτι της φύσης, θελω να μυρίσω το δασος, να πιω καφέδες στην βεραντα μου , να ζωγραφίσω κ να έρτω πίσω καπως πιο ζωντανή.

salut.

2011-07-06T06:27:00.000-07:00

so.. what do you say when you've kept your mouth shut for so long? How do you open up again? Sometimes i feel like a seashell... I open up just enough for me to take in glimpses of the outside and then " ta ta!" I hide myself and keep the pearl for my eyes only. I guess I'm selfish like that.

four times I said enough but I kept going back. i've never really opened up. Am I happy about that now? I can't tell. I'll probably know sometime in the future. It's strange isn't it? Waiting for the future "me" to realise how I feel now.

I jump in and out of tears, in and out of melancholy, in and out of laughter and happy thoughts.

think happy thoughts... when I do, I realise I have to stop daydreaming. So I put a halt to my daydreaming, I face reality for a bit and then I drift away. I find it hard to focus.

will I go back this time?
I mustn't.

just landed.

2011-02-04T01:53:00.000-08:00

Dears, important announcement here.

I have returned, it is official.

Im back on the island.

im ready to roll.

Its been almost three weeks and i dont mind the weather

ive been up in the mountains and im off to the sea tomorrow

im enjoying whatever,

and i aint going back, no, i aint going back.

isolated.

2010-12-29T04:29:00.000-08:00

dont like xmas this year,not that I usually enjoy this time of the year much

but this year its different.

im isolated, and lonely and i dont like it

and i cant wait for everything to be over

i wanna go back to that sunny place.

soilless

2010-12-09T00:54:00.000-08:00

emotionally barren.
the soil within me is too moist for any seed to grow

i love flowers but im so weak right now,i cant give u flowers

i cant give you anything.

and it scares me.

im empty.

i have nothing to give but my usual smiles.

i have nothing to give but all my love

yet i feel it, i cant grow any flowers.

i am emotionally barren.

finger on the map.

2010-11-09T10:07:00.000-08:00

Travelling alone,loud music in my ears,hot strong black coffee in my hand,the feeling of anticipation, smiling to my self, busy airports , women's magazines, hugs and goodbyes, knowing you will miss them , new beginnings, adrenalin rushes, sleepy eyes, more coffees, boarding pass,airplane food, ding dong sounds.New places, new friends,new smells,new kisses , new sites, a whole new unknown city before your sleepy eyes.

I think im just like a nomad.
Or maybe not.
Ill always know where home is, but every once and a while, I will yearn for the magnificent unknown.

just a thought.

2010-10-24T00:27:00.000-07:00

I know this might sound weird ,but im bored of wearing clothes.

Α ρε τι σου κάνει ο ερχομός του χειμώνα!!

2010-10-16T04:26:00.000-07:00

'Oλα Καλά

sweet autumn noon

2010-10-09T02:49:00.000-07:00

Το παράθυρο μου ως συνήθως ανοιχτό,το ψυχρό αεράκι χορεύει την κουρτίνα, ο καφές μυρίζει δυνατά στο χώρο και ο γείτονας παίζει βιολί έξω στην αυλή του..

Don't u love life?

ps: η βιοψία του μικρού απρόσκλητου επισκέπτη είναι προγραμματισμένη για την επόμενη βδομάδα.Τα αποτελέσματα λογικά θα είναι έτοιμα σε δυο βδομάδες. Δηλαδή,αγαπητή νηφάλια,έχεις ακόμη δυο βδομάδες 'κανονικής ζωης'

i knew i had it coming.

2010-09-27T03:38:00.000-07:00

Αυτό το post θα ναι μικρό και θυμωμένο.

Πως το έγραψε ο κύριος Koelo λίγα χρόνια πριν; ''Οταν θέλεις κάτι πολύ το σύμπαν συνομοτεί να στο δώσει;''
Well i got some news for you mr Koelo. Κ'όταν φοβάσαι κάτι πολύ,το σύμπαν συνομοτεί να στην στήσει. ΄Ετσι ξεκάρφωτα.

Τόσο θυμωμένο που χέστηκε για την λάθος ορθογραφία. Τόσο θυμωμένο που χέστηκε που έγραψε χέστηκε.

'' Κάτι μικρό,ίσως μια κίστη,ίσως όγκος'' μου είπε.'' Θα χρειαστούν πιο εξειδικευμένες εξετάσεις για να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα'' πρόσθεσε.

Μικρέ,απρόσκλητε επισκέπτη, να αφήσεις την μαμά μου ήσυχη.

τα μάτια μου λάμπουν τόσο όταν κλαίω,δυο καταπράσινα μεγάλα δάση.

Io amo. Dieci piccoli fatti II

2010-09-17T01:02:00.000-07:00

1) watching the clouds

2) φούρνοι και υπεραγορές

3) the sea. water in general.

4) going out for dinner.

5) money..spending basically.

6) parks

7) driving alove and listening to loud music

8) newspapers and magazines.

i can go on for ever.

9) πρωινός καφές στο τραπεζάκι κάτω που το δέντρο.

10) oh and i love love. no..λατρεύω να αγαπώ.

Io amo. dieci piccoli fatti.

2010-09-15T13:16:00.000-07:00

1) music.

2) the weather. i love it when it fits my mood. then again,my mood sways accordingly.

3) blissful,full of life and happiness moments. i love moments.

4) literature.

5) smiling

6) dancing.

7) writing

8) shops.

9) my piano.

10) τρικυμίες και δυνατό αέρα.

Τι ωραία που είναι η ζωή

Σεπτεμβριανά.

2010-09-13T01:17:00.000-07:00

Guesto autunno..il sole e caldo e armonioso..mi piace questo autonno.

the light breeze caressing my skin, the sun warming me up,making me feel cosy and hugged.

the sweet smell of flowers at night and hot coffee.

long-sleeved tshirts and books all over the bed.

new beginnings full of dreams and smiles..

tessorina.. la vita e una sorpresa.

εβίβα στις καινούργιες αρχές,στα μικρά και μεγάλα όνειρα, στα αβίαστα χαμόγελα και στις γεμάτες ζωή ψυχές..

when we two parted.

2010-08-31T08:47:00.000-07:00

i will miss you you know.

it took endless conversations and sleepless nights for us to get so close and one singe abrupt phone call for us to part.

its slowly sinking in.

it hurts but i havent cried,yet.

and although its sinking in ,its as if the past few months someone else lived inside my body. it was someone else's the touch you desired so passionately.not mine.

i cannot help but wonder. are you OK? i know you will be OK but are you OK now?

i've already missed sleeping with you. i never had enough of you anyway.

whos gonna play with my hair now? whos gonna caress my ears with his fingers? whos gonna kiss my nose and forehead?

i will miss you you know.

right kind of wrong.

2010-05-20T09:07:00.000-07:00

you label your actions as 'wrong' and 'right' all the time.

you think twice before you speak.well,sometimes.

you know that what you are about to do is wrong. very wrong. against-your-morals-sort-of-wrong.

but you want to do it.

it feels right somehow.

so..what do you do??

ps: and yes,there is a man included.

συναπαντήσεις ερωτικού περιεχωμένου

2010-04-24T11:41:00.000-07:00

Ποιο ψηλός απο μένα,ήρθε κοντά μου,τόσο κοντά που τον μύρισα μα τα σώματά μας δεν βρέθηκαν.
Σήκωσα λίγο το κεφάλι,βρήκα τα μάτια του,τόσο σκούρα μέσα στο μισοσκόταδο.

Με κοίταξε στα μάτια. Συγκεντρώθηκε πάνω τους,τα έσκαβε με χιλιάδες σιωπηλές απορίες.

''Τι ψάχνεις;'' τον ρώτησα.

Χαμογέλασε σχεδόν ειρωνικά ,ήπιε μια γουλιά απ'το μπουκάλι,με ξανακοίταξε για λίγο και έφυγε.

Δεν μου είπε ποτέ αν το βρήκε.

this time of the year

2010-04-17T13:07:00.000-07:00

Πονοκέφαλος,η γεύση του πικρού καφέ στο στόμα,ανοιχτό παράθυρο τα βράδια,το φως αναμμένο,βιβλία και σημειώσεις παντού,κουρασμένος εγκέφαλος, κόκκινα τα μάτια μου και τα δικά τους,ανώδυνη πείνα,κλεμμένες στιγμές ξεκούρασης,σχέδια για το καλοκαίρι,άσκοπες συζητήσεις στριμωγμένες και οι τρεις μας στο μονό κρεβάτι,νυχτερινό αεράκι να μας κρατάει ξύπνιες,μελάνι στα χέρια,άστατο δωμάτιο,γνώριμη μουσική για ξαλάφρωμα,ο ήλιος που μας καλεί να χαρούμε τα νιάτα μας, βρώμικα τασάκια, υπερένταση, μια κουραστική ενέργεια,συζητήσεις έξω απο τη βιβλιοθήκη, αγκαλιές που γυρεύω και πεθύμησα,ερωτήσεις,απορίες και δανεικά βιβλία,φωτογραφίες για να θυμόμαστε,πόλεμος στο πάτωμα απ΄τα χθεσινά ρούχα ,άδεια ποτήρια του κρασιού και κάπου στον αέρα μια λύτρωση που όλοι περιμένουμε.

oh at last,the time has come.

2010-04-05T15:56:00.000-07:00

Μόνη μου διέξοδος,τα λόγια ετούτα.

'Εξω φυσάει αέρας κ'όμως μέσα μου..

2010-03-29T05:12:00.000-07:00

Φυσάει,τα πουλιά δίνουν πάλη κόντρα στον άνεμο τον βαρύ,τα κλαδιά χτυπιούντε χαρούμενα μεταξύ τους,η φύση όλη χορεύει σήμερα.

Φυσάει,το φόρεμά μου στο πλάι,η κουρτίνα πήρε όγκο και γέμισε το δωμάτιο,σκόνη στόλισε το πάτωμα,φυσάει,η φύση είναι ζωντανή!

Φυσάει, στέκομαι και αφήνω το σώμα μου να γευτεί τον άνεμο.

Τα μαλιά ξέπλεκα στεφανώνουν το κεφάλι,τα μάτια πράσινα,λάμπουν,το χαμόγελο πλατύ.

Εξω φυσάει και πήρε και απέθεσε τη λύπη του κόσμου όλου στα έγκατα του 'Αδη,μη τη δει ανθρώπου μάτι και θυμηθεί..

surface

2010-03-15T16:04:00.000-07:00

Είναι που θέλω να κουρνιάσω δίπλα σου και να μυρίσω το κορμί σου.

Είναι που θέλω να απλώσω πάνω σου,να σε φιλήσω παντού, να σε ξυπνήσω.

Είναι που θέλω να στρίψεις ένα τσιγάρο και για τους δυο μας.

Είναι που θέλω να πίνω απ'το ποτήρι σου.

Είναι που θέλω να σε κοιτάξω με νόημα κάποια νύχτα και μόνο εμείς να ξέρουμε. 'Ετσι,σκοτεινά και μυστικά να ερωτευτούμε.

Είναι που θέλω άλλες τόσες φωτογραφίες με μας να κοιταζόμαστε και να γελάμε.

Θυμάμε τότε που σε γνώρισα,θυμάμε που ήσουν τόσο ερωτευμένος. 'Ενας φίλος σας κοίταξε και μου πε '' Αυτους τους δύο θα τους βρέις πάντα σε μια γωνιά να μιλούν σχεδόν ψιθυριστά,με ένταση,δικοί τους για μερικά λεπτά΄΄

Είναι που σας θυμάμε τόσο έντονα,είναι το σχόλιο του φίλου μου που μου έχει κολλήσει.Είναι που θέλω να το ζήσω και εγω αυτό μαζί σου.

Σε είδα στον ύπνο μου πριν λίγες μέρες. 'Αραζα πάνω σου και χαμογελούσα. Απέναντί μου,ένας άλλος εσύ έπεζε κιθάρα.Λίγες μέρες μετά κατάλαβα πως ο άλλος εσύ είναι αυτός που θα ήθελα να είσαι.'Αραζα πάνω σου και χαμογελούσα..

Ειναι που θέλω να σε θυμώσω γιατί ξέρω πως δεν θυμώνεις ποτέ και το χω βάλει στόχο να σε αναστατώσω.

Είναι που θέλω να σε ζήσω.

Είναι που φοβάμε.

Είναι που ρε γαμώτο,ένστικτο είναι και φοβάται.

Είναι που ξέρω πως η έλξη δεν αποτελεί βάση για σχέση...

Είναι που δεν είσαι αυτό που θέλω.

'Ηταν ωραία η ζωή,ήταν ωραία..

2010-03-10T04:43:00.000-08:00

Είναι πολλά που θα μπορούσα να ρίξω άφοβα πάνω σε ένα άδειο χαρτί αλλα τα κρατάω δικά μου. Ελεύθερα να περπατούν μες στο μυαλό και στα τετράδιά μου.

Χθές,αγόρασα ακόμη ένα τετράδιο για ένα καινούργιο project που σκέφτηκα.

Χθές, χαμογέλασα σε μια ανάμνηση.

Χθές,πήγα για λίγο παραλία,ένιωσα την άμμο στα μαλλιά μου,είδα τα κύματα να χορεύουν με τους γλάρους κ΄ημέρεψα μαζί τους.

Χθές,βγήκα απ το σπίτι στις 8 και μύρισα λουλούδια.

Χθές, οδήγησα ,οδήγησα,οδήγησα με δυνατή μουσική και ξεχασμένες σκέψεις.

Χθές..χθές,ίσως και ν'αποφάσισα το μέλλον.

not another love story.

2010-02-13T11:25:00.000-08:00

So how exactly do you tell someone that you like him But you are not sure if you want to be with him cause you are afraid it might not work out?

Oh and by the way,that someone is avoiding you cause he ''knows'' that he cannot be with you.

The 'f' word is quite appropriate at this point I believe.

So he expressed his liking for me a back in September but had just broken up and I was certainly not interested in a new relationship. He avoided me ever since. He would answer my calls saying that he was too busy and 'im gonna call u sometime soon,we should go out'. But of course he never did.

Few months on, i see him again.And i start feeling sorta weird. A friend says that she can see that I am attracted to him. Blimey,aren't I blind.

Back in September I enjoyed caressing his hand,smelling him,touching him. letting him hug me and play with my hair. I knew id miss all this but it never occurred to me that I really did like him.

Now,whenever we are in the same room , i am not at ease unless he is next to me. I just sit and wait for him to play with my hair,kiss me on the forehead.

And here comes the question..'do I like Him or do I like the intimacy between us?'

He didnt kiss me goodnight the other day,nor did he kiss me goodbye.

'χωρις να το καταλάβω,εξεκίνησες να μου αρέσκεις..αλλά φοούμαι κάπως επειδή εν είσαι κάποιος άσχετος που να μεν με κόφτει αν δουλέψει η οι'

Yeah,sounds wrong to me too.

Love me if you dare.

2010-01-06T10:13:00.000-08:00

Είμαι μπερδεμένη αλλα θα το λύσω το θέμα που θα μου πάει.Ερωτικό ειν' το θέμα..καλά να περνάμε τα δυο μας μεσα στα αόρατα όρια που έθεσα μέχρι να βρω την άκρη..με κάνει και χαμογελάω..

Αλλά αν ήταν εδώ το Κόλλημα δεν θα μαι κανε να χαμογελάω..Τέσπα.

Δεν βρήκα-ακόμη- τους δικούς μου ορισμούς για τον έρωτα,την αγάπη,τον ενθουσιασμό. Δεν ερωτεύτηκα ποτέ..αν και πιστεύω πως μόνο στα γεράματά μου μπορώ με σιγουριά να πω τι ένιωσα γιατί τότε όλοι όσοι είναι προοροισμένοι για μένα θα με χουν βρει.Τότε και μόνο τότε θα κρίνω τα αισθήματά μου.
Με φαντάζομαι να ονειροπολώ και να σκέφτομαι σαν μικρή πεδούλα τους άντρες της ζωής μου..που δεν θα ναι πολλοί.
Δυστυχώς η ευτυχώς,πιστεύω ( και ελπίζω ) πως μόνο μια φορά στη ζωή συναπαντιέσαι με τον έρωτα..και είναι στο χέρι μας αν θα ερωτευτούμε η όχι..
Αν ανοίξεις τις Πύλες,τοτε ναι..το μονοπάτι δεν έχει επιστροφή..
'Ομως εμείς,σαν ιεροί φύλακες των Πυλών μπορούμε να τις σφαλίζουμε μέχρι να ρθει το παλλικάρι ο 'Ερως...

Αλλα αυτά τα λέω τώρα..πιστεύω στην δύναμη και την λογική μου,αλλα επίσης πιστεύω πως ο έρωτας σκοτώνει τη λογική..

'Οπως έχω πει και πριν,το θέμα δεν το χω συγυρίσει στο μυαλό μου ακόμη..

Διάβασα ένα όμορφο ποιήμα για τον έρωτα πρόσφατα..

Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου

μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,
μόνο γι'αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο
κ'έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,
μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.

[...] Μόνο γιατί μ'αγάπησες γεννήθηκα,
γιαυτό η ζωή μου εδόθη.

[...] Μονάχα γιατί τόσο ωραία μ'αγάπησες
έζησα να πληθαίνω
τα όνειρατά σου,ωραίε που βασίλεψες
κ'έτσι γλυκά πεθαίνω
μονάχα γιατί τόσο ωραία μ'αγάπησες.

υγ: Εχάρην που πριν χρόνια πολλά μια νεαρή ένιωσε ένα έρωτα τόσο απόλυτο που πίστεψε πως για αυτόν είχε γεννηθεί.

Το ποιήμα 'Γιατί μ'αγάπησες' της Μαρίας Πολυδούρη απο την συλλογή 'Οι τρίλλιες που σβήνουν',1928

Λατρεμένες Μικρές Ιεροτελεστίες

2009-12-08T09:49:00.003-08:00

Κόκκινος οίνος σε μεγάλο ποτήρι όταν το σπίτι έχει ήδη κοιμηθεί καθώς τα κούτσουρα μουρμουρίζουν στην φλόγα τους και η καμένη φλούδα πορτοκαλιού ταξιδεύει στο χώρο.

Με τις πυτζάμες, στο ξύλινο deck που βλέπει στον κήπο ,ανάμεσα στο πρωινό πούσι και τα μεγάλα δένδρα , με μια όμορφη κούπα καφέ.

Μαζεύοντας μανταρίνια και φρέσκα λαχανικά απο την αυλή στο πίσω μέρος του κήπου.

Χάδια,φιλιά και αγκαλιές στο μικρό για να βοηθήσω το πρωινό ξύπνημα. ‘Ολως παραδόξως με το νυσταγμένο γέλιο του ξυπνάω αμέσως.

Ταχτοποιώντας τα ρούχα στην ντουλάπα μου ανα χρώμα και βάζοντας σε αλφαβητική σειρά τα βιβλία στη βιβλιοθήκη μου.

Ενυδατικές μυρωδάτες κρέμες και διακριτικά αρώματα κάθε πρωί και μετά το μπάνιο.

Το ήμερο φως των κεριών,της φλόγας και των μικρών φωτιστικών.Σιχαίνομαι το ψεύτικο φως.

Παίζοντας πιάνο στα κρυφά,όταν όλοι λείπουν απ το σπίτι. Στο προηγούμενο πιάνο,χάραξα απο κάτω τ’αρχικά μου,κάνοντας το δικό μου για πάντα.Τούτο δω,το φρεσκοφερμένο δεν το χω αγαπήσει ακόμα.Πιάνο μεγάλο,με ουρά, μου προκαλεί δέος.Εκείνες τις ώρες που παίζω, το πιάνο γίνετε ο μέντορας μου και εγώ η ερωμένη του. Με το σμίξιμό μας, βγαίνουν απο μέσα μου άγριες σκέψεις και έντονες μουσικές.

Τα μπαχάρια μου σε όλα τα φαγητά μου.

Κουκουνάρια,μαζεμένα απο τον κήπο,δωσμένα στη φωτιά και στη γαλήνη μου.

Βόλτες με τ’αμάξι,φορώντας σορτσάκι,πέδιλα και ζακέτα,καθισμένη σταυροπόδι στη θέση του συνοδηγού,σε δρόμους οπου μυρίζουν τα άνθη της λεμονιάς και το γιασεμί. Λυτά τα μακριά μαλλιά,το αεράκι δυνατό, εκείνος δε μιλά.Και ούτε χρειάζεται.

Ο ήχος των τακουνιών στο τσιμέντο,μέσα στην ερημιά της νύχτας.

Ο ήλιος που δύει μέσα απ τον καθρέφτη μου.

Λευκό κρασί σα μαγειρεύω τις νύχτες,με ανοιχτό παράθυρο πάντα για να μυρίζω το βασιλικό.

2-3 ώρες κλεισμένη στο κονάκι μου.

2009-11-07T09:56:00.000-08:00

'Εχεις κλάψει ποτέ απο χαρά;

Εγω όχι.

So this is life.

2009-11-01T02:29:00.000-08:00

Χαστούκι εδώ,χαστούκι εκεί και εγώ στη σειρά περιμένω το δικό μου χαστούκι.

In a nutshell, πέθανε η μαμμά μιας φίλης απο καρκίνο.Πέθανε η μαμμά κάποιου φίλου και έμειναν τα 2 παιδιά ορφανά απο μητέρα και πατέρα. Πέθανε ο η μαμμά κάποιου γνωστού.Ο μπαμπάς κάποιου άλλου φίλου είχε καρκίνο,τώρα αναρρώνει αλλα πολύ αργά και έχουν μείνει ταπί. Πέθανε ο φίλος μια φίλης σε δυστύχημα.

Χώρισαν δυο φίλες μου και είναι ευάλωτες.

Και δε με νοιάζει που στους άλλους φαίνονται ασήμαντα τα δικά μου,δε με νοιάζει που μιλάμε για καρκίνους και θανάτους,θεραπείς και χάπια..Έχω στερέψει όμως.΄΄Μπόρα είναι θα περάσει,άσχημη μπόρα ,μα θα περάσει.. θα δείς΄΄ λέω σε όλους,δεν έχω κάτι άλλο να πω.Μα έχει φύγει όλη η θετική ενέργεια μου. Σαν κασέτα λέω ξανά τα ίδια και τα ίδια,τα μάτια μπροστά μου κοιτούν σκεφτικά στο κενό,μάλλον μια ανάμνηση τα τύφλωσε,να έχουν κιόλας δακρύσει, και τα λόγια μου,χτυπούν στον τοίχο απέναντι και έρχονται πίσω σε μένα,κοροιδεύοντας με που δεν μπορώ να κάνω τίποτα.

Ο,τι κι'αν πω, δεν μπορώ να αλλάξω τίποτα. I cannot lift that pain off of them and throw it away. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να τους βλέπω όλους πνιγμένους στα δάκρυα και στην απελπισία.

Ευτυχώς παίζω ένα όμορφο θεατράκι με όλους. Δε δείχνω κλονισμένη απ'όλα αυτά. Μόνο ακούω προσεκτικά και λέω 'θα νοιώσεις καλύτερα,θα δεις..give it some time honey','έλα,μη τα σκέφτεσαι όλα σε βάθος,δεν έχει νόημα'.

Νόημα δεν έχουν ούτε τα λόγια μου.

Πρώτη φορά περιμένω το χρόνο να αλλάξει.Να φύγει και να μην ξανάρθει. Για μένα το πρώτο εξάμινο ήταν καταπληκτικό.Είχα ψιλοερωτευτεί,κατάφερα μερικούς δύσκολους στόχους,οι εργασίες μου ήταν η μια καλύτερη απο την άλλη,στις εξετάσεις έσκισα,πήρα το πτυχίο και γύρισα στον ήλιο.
Κάπου εκεί σκοτείνιασαν όλα.

Φοβάμαι τον χρόνο που θα ρθει.. τι να κρύβουν για μένα άραγε οι σαγηνευτικές Μοίρες;

Συχνά κάνω fast forward τη ζωή μου. Γύρω στα τριάντα μου έχω παντρευτεί έναν καταπληκτικό άνθρωπο..έχω βρει τον σωστό χωρίς συμβιβασμούς. 'Εχω μια καταπληκτική καριέρα στον τομέα που αγαπώ και βοηθάω κόσμο. 'Εχω αναπαλαιώσει ένα μικρό αρχοντικό σε μια ήσυχη περιοχή και ταξιδεύουμαι πολύ.
Πολλοί θα έχουν ονειρευτεί τα ίδια,μα που είναι εκείνοι τώρα;Ισως να ναι τα ζευγάρια που μένουν σε μικρά διαμερίσματα and they are not really happy μα χαίρονται που δεν είναι μόνοι;

Πότε πότε μιλάω και σε μένα 'Μπόρα είναι καλή μου..θα περάσει..'

'Οσο κρατάει ένας καφές.

2009-10-22T09:39:00.001-07:00

Γιατί τόσο μοιάζει να κράτησε.

Βλέπω παλιές της φωτογραφίες,με κοινούς φίλους,άλλες με άγνωστους,μερικές μαζί μου-πως περάσαν τα χρόνια!- απ το προηγούμενο καλοκαίρι σε ταξίδι στο Παρίσι. Στην τελευταία ποζάρει τρισευτιχισμένη.

Το γέλιο της δεν είναι ωραίο,διπλώνεται ολόκληρη όταν γελάει,παραμορφώνεται το πρόσωπο της,κόβεται η αναπνοή της και χτυπάει με δύναμη τους γύρω τις. Γελάει συχνά,έντονα. Μα χαμογελάει μόνο ειρωνικά. Σ’αυτή τη φωτογραφία όμως,πλάι στους δικούς της, είδα ένα απο τα σπάνια αληθινά χαμόγελα της.

Χαμογελούσε,δεν ήξερε.Ήταν τότε που δεν ήξερε.Τότε που μόνο τα γκομενικά μας πλήγωναν.Λέω τότε και δεν έχει περάσει ούτε χρόνος.

Το Παρίσι το λάτρεψε και εκείνη με τη σειρά της. Στο τηλέφωνο μου είπε πως εύκολα ερωτεύεται κανείς στο Παρίσι.Παραξενεύτηκα,δεν ήταν ποτέ της ρομαντική. Ηταν σίγουρη πως στις γωνιές των δρόμων μάγισσες βαλτές κάναν μάγια στους περαστικούς,έριχναν σκόνη ξορκισμένη και ανάπνεαν οι θνητοί και ερωτεύονταν ξανά και ξανά την πόλη στα στενά και στα νερά της.

Και οι τρείς χαμογελαστοί. Δεν ήξερε.

Μου είπε πως θα βρεθεί ξανά στο Παρίσι σύντομα για λίγες μέρες,σαββατοκύριακο ίσως,με φίλες;με παρέα; Δεν την ένοιαζε,εκείνη το Παρίσι ήθελε να δει. Δεν ήταν ερωτευμένη με τη ζωή και ίσως αυτό ήταν που την μάγεψε.Εκεί ερωτεύτηκε για πρώτη φορα όσα έβλεπε γύρω της.Ήθελε να πάει ξανά, να πειστεί πως δεν ήταν απλά ένα αλλόκοτο συναίσθημα των ημερών. ‘Ηθελε να το ξαναζήσει,να το κλέψει,να το κρατήσει σφιχτά κοντά της,να το πάρει μαζί της,να το γαλουχήσει.

Δεν ήξερες καλή μου.

‘Ηθελε να πάει,αλλα όχι έτσι.’Οχι γιαυτό.

Πήγε εκεί φοβισμένη,μη ξέρωντας πως να αντιμετωπίσει την πόλη.Πως να τον δεί τον έρωτα όταν παρακαλούσε να μην δει τον θάνατο? Πως να το κλέψει το πολυπόθητο συναίσθημα όταν η ζωή που έβλεπε μπροστά της έσβηνε?

Είδε το Παρίσι όσο λίγοι.

Σαν μια φυλακή. Μια φυλακή για τις ελπίδες της.Κουράστηκε,βαρέθηκε,την έπνιγε ο χαρούμενος κόσμος που περπατούσε χεράκι χεράκι.’Αλήθεια υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που μπορούν να χαζέψουν τον ήλιο και να χαμογελάσουν;’ σκέφτηκε.

Πόσο ήθελε να πάει Παρίσι.. πόσο το μισούσε τώρα. ‘Ηθελε να ουρλιάξει, να απογορεύσει τη χαρά,ήθελε να πενθήσει η πόλη μαζί της. ‘Χάνω την μάνα μου,δεν βλέπετε;Σβήστε τα φώτα! Χάνω την μάνα μου!΄ Στο μυαλό της, στη ζωή της, τα φώτα της μαγικής αυτής πόλης έσβησαν λίγες μέρες πριν σβήσει η μάνα της.

‘Εφυγε σιωπηλά,όπως σιωπηλά έζησε τον καρκίνο της.

Κάθαρσις.

‘Ημουν εκεί.Στο περιθώριο,δεν ήξερα πολλά,δεν καταλάμβαινα πολλά αλλα ήμουν εκεί.

Στα πρώτα σημάδια.. ένα βράδυ του Σεπτέμβρη. Γιορτάζαμε τα γενέθλια του,τα 23 έκλεισε νομίζω.

Πρίν ένα χρόνο ήταν τέσσερις,ήμασταν πολλοί και γιορτάζαμε τα γενέθλια του. Είχαμε προσέξει την κομψή σιλουέτα,’’ ‘Αλλαξε ο μεταβολισμός μου’’ μας έλεγε και ανυσηχούσε για ρυτίδες στο πρόσωπο.Δεν ήξερε..

Γέλια και πειράγματα για την όμορφη αλλαγή και εκείνη γελούσε..Σε εκείνο το πάρτυ θυμάμαι πέταξα καταλάθος το πορτοκαλί τραπεζομάντηλο της,

Χριστούγεννα,ανάμεσα σε λυγμούς και κλάματα και κραυγές που έμοιαζαν με λέξεις μου είπε ‘έλα’. Το σπίτι λίγο πιο κάτω,σε μερικά λεπτά ήμουν εκεί. Κτυπάω το κουδούνι, μου ανοίγουν τα πράσινα μάτια και το ζεστό χαμόγελο. Λέω ‘καλορίζικο’ για το καινούργιο αυτοκίνητο,ρωτάω για το πρόσφατο ταξίδι στο Λονδίνο.Μου λέει για τα θέατρα,για τον καιρό,το ξενοδοχείο. Την ρωτάω πότε θα σταματήσει να χάνει βάρος,’Θα δούμε’ απαντάει. Ρωτάω,για τον γιο ,‘έχει έρθει;’ ‘ναι,είναι στο δωμάτιο του’.Ξαναρωτάω για το Λονδίνο, ‘ ποιος πάει διακοπές σε μια τόση μουντή χώρα;’ ‘Κάτι αναλύσεις που έπρεπε να κάνω.’ Μένω άναυδη,παραξενεμένη. Πρέπει να κατάλαβε πως ακόμη δεν ήξερα.

Μας ξεπροβαδίζει,κοιτάζει θλιμμένα την κόρη της στα μάτια,την παρακαλεί να μην καπνίσει. Χαμογελάω,η ίδια είχε σταματήσει το κάπνισμα λιγα χρόνια πριν,με κάθε ευκαιρία μας συμβούλευε να κάνουμε το ίδιο. Εγώ και εκείνη είχαμε τα ίδια στομαχικά προβλήματα και δεν παρέλειπε να μου θυμίζει πως το κάπνισμα χειροτέρευε την πάθηση μας.

Δεν ήξερα,χαμογέλασα στη συμβουλή της μάνας.

Κλείνει η πόρτα,τα μάτια γεμίζουν,δαγκάνεις τα χείλη,προσπαθείς να μην ξεσπάσεις. Με τα μάτια μου δείχνεις το σπίτι. ‘‘Καρκίνος.’Εχει καρκίνο.’’ Θανατηφόρο καρκίνο.

Και έτσι έμαθα και έμαθες και εσύ καλή μου. Ξαναβλέπω τις φωτογραφίες με τα αληθινά χαμόγελα σου,βρήκα κ΄άλλες,εκείνη που βγάλαμε για μια κονκάρδα και μια άλλη απο το ταξίδι με το σχολείο..Ποζάρουμε γελαστές ,ανάμεσα μας ένας κούκλος που έμοιαζε με Viking.Δεν μιλούσε αγγλικά, μα κατάλαβε αμέσως.Μας πήρε αγκαλιά και χαμογέλασε μαζί μας. Στα 17 εσύ,ήσουν πολύ ερωτευμένη τότε..Θυμάσαι;

Καλοκαίρι,αυτή Παρίσι εγώ αλλού. Μαθαίνω νέα απο μηνύματα,δεν μου λέει πολλά πολλά,έχει κουραστεί να δίνει εξηγήσεις σε φίλους και συγγενείς. Θα μου πει απο κοντά. Στέλνω φιλιά σε εκείνη και στην μαμμά της. Περιμένω να τις δω,δεν ξέρουν πότε θα έρθουν Κύπρο.Ούτε και γω.

Στέλνω ξανά ανάλαφρα μηνυματάκια,καληνυχτίζω με την υπόσχεση πως θα τα πούμε σύντομα απο κοντά.Πιο πολύ ήθελα να δω την μαμμά της παρα εκείνη.

’Ειναι κουρασμένη απο την εγχείρηση μα είναι δυνατή,αναρρώνει.Όλα παν καλά.’’ Τα δύσκολα πέρασαν,ελπίδες ρίχνει ο ουρανός.

Ξαφνικά,δεύτερη και τρίτη εγχείρηση. Μαθαίνω απο μονολεκτικά μηνύματα πως είναι εντάξει.

Μετά δεν μιλάμε για τέσσερις μέρες.

Ταξίδι επιστροφής.

Βλέπω δυο κλήσεις.

Ψυχρολουσία.

Δεν πήρα αμέσως πίσω. Δεν ήθελα να ακούσω. Δεν συμβαίνει αυτό,δεν είναι δυνατόν.Δε μας συμβαίνει εμάς αυτό.

‘‘Μόλις ετοιμαστούν οι διαδικασίες του φερέτρου θα ρθουμε πίσω’’ είπε..και ανοίξαν οι ουρανοί.

Ισως δεν θα πρεπε να τα λέω όλα αυτά,δεν είναι δική μου ιστορία,μα θέλω να τα βγάλω απο μέσα μου και δεν ξέρω άλλον τρόπο. Τους σκέφτομαι συνέχεια, όσους έμειναν πίσω να θυμούνται και εκείνην που έφυγε.

Την τελευταία φορά που την είδα φορούσε ένα μπλε μαντήλι στο κεφάλι και χοντρά γυαλιά μυωπίας. Μια αμυδρή εικόνα μόνο.Δεν πήγα να την φιλήσω στο φέρετρο,δεν ήθελα,δεν μπορούσα.’Ηθελα να την θυμάμαι όπως την ήξερα πάντα. Καλοντυμένη,με δυο ζεστά καταπράσινα μάτια,ένα μεγάλο χαμόγελο και μια τόσο ευγενική παρουσία.Μην ξεθωριάσεις μνήμη..

Λάτρευα να την ακούω να μιλάει.. Αδικία Θεέ μου. Δεν έπρεπε να το κάνεις αυτό.

Καλή μου,θα περιμένω να ξαναδώ χαμόγελο σου.Απ εκείνα,τα αληθινά σου.

2009-10-15T04:49:00.000-07:00

Σαν άσπρο σύννεφο
η σκιά σου σκεπάζει τον ύπνο
που σ'ενα δυσεύρετο παράδεισο κοιμάμαι
ακούω πως τραγουδάς κάτω απ'τον ήλιο,
μα μες την φωνή σου λιγώνω
και δεν βλέπω τον ουρανό

Γ.ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ

Κάτι άρπαξε την καρδιά μου απότομα.
Ψάχνει να την στερέψει
μην της μείνει συναίσθημα

Γυρεύει να την στραγγίσει,
να ρουφήξει το μέσα της

Απο πηλό θα φτιάξει μια άλλη
γκρίζα καρδιά.
Δε θα τη βάψει κόκκινη όπως αρμόζει,
μα θα την βουτήξει στο τσιμέντο και στο βερνίκι.

Μα στο μέρος της παλιάς καρδιάς
δεν υπάρχει πια χώρος.

Δεν ξέρω γιατί μου βγήκε τόσο μακάβριο αυτό. Ισως γιατι διάβαζα Ουράνη λίγο πριν.
Το ποιήμα του Σαραντάρη είναι απ'τα αγαπημένα μου,μου θυμίζει έντονα ένα ομορφο ερωτικό φως που έζησα πριν είμαι ακόμα εγώ.

oκτωβριανά

2009-10-14T01:00:00.000-07:00

Spent some time with a bunch of teenagers the other day. Each one was working on her own project,I was concentrated on my abstract,smoothly blending the colours. The girls were all wearing black,με ένα στυλάκι ΄κάπως',το μαλλί και το ντύσιμο αρτιστικέ.
'Ακουσα λίγο τις κουβέντες τους,είδα τα project τους είπα 'ευτυχώς που δεν είμαι έφηβη' και πήρα το κόκκινο παστέλ.

Μιλώντας για εφηβεία,ανησυχώ για τον μικρό. Τον πονάω. Μου μοιάζει τόσο ο καημένος και ξέρω τι θα περάσει. 'Εκρυψα τις εφηβικές μαύρες μουσικές μου για καλό και για κακό και περιμένω.

Πολλές πολλές αλλαγές στην καθημερινότητά μου! Καταρχήν,βλέπω τηλεόραση. Όοολες τις μαγειρικές εκπομπές/reality. Την κυριακή θα φτιάξω κεφτεδάκια με ούζο και ντάκος. 'Ισως και ένα carrot cake.
Κατα δεύτερον, η οικιακή βοηθός μας βαρέθηκε κ'έφυγε άρα το δωμάτιο μου κάνει τη δική του μικρή επανάσταση. Υποσχέθηκε όμως πως όταν τελειώσει το makeover θα είναι πάντα στις καλές του. Finally!

Of course Tarantinto is amazing. I am assuming that his utter purpose is to shock people with the cruelty of his films.Still,I find it sick. And yes,im talking about his latest movie.

'Εχω αφήσει πολλά ποστ στη μέση. Φοβάμαι μη μ'ανακαλύψει κανείς. Δεν θα ναι δύσκολο,ξεχωρίζω εύκολα. Μα αυτό το blog μου κάνει καλό. Δε λέω ποτέ και σε κανένα ξεκάθαρα τι νιώθω και τι σκέφτομαι και χρείαζομαι την ανωνυμία εδω μέσα. Οι άμυνες μου έχουν μειωθεί αρκετά,γράφω πιο εύκολα τα μέσα μου. Αν με ξέρετε,μη με διαβάζετε!

Επειδή δεν πάει άλλο και θα το πάθω το εγκεφαλικό απ τη σύγχηση.. μπορεί κάποιος να μου πει πως/που μπορώ να βρω ελληνικό διορθωτικό?
ps: η τελειομανία βλάπτει σοβαρά την υγεία σας.thank god im not a control freak.

Την Κυριακή θα πάμε βουνό για κυπριακότατο BBQ -απο το οποίο ελπίζω να λείπει η ανάλογη μουσική ( βλέπε Ρέμος,Βέρτης,Θεωδορίδου και όλοι αυτοι). Και τα πλαστικά πιάτα.

Arrivederci!!

interno

2009-10-12T03:26:00.000-07:00

Η μουσική βγαλμένη απο τα άκρα
Μου λειψες
Ένα κομμάτι ουρανό
Σκόρπιες σκέψεις
Φουσκώνει η μουσική
έγινε κύμα
Προλάβαν τους μύθους οι γύπες

Φαντάσου,
Ένα αύριο κομμένο
Κάπου μακριά

Αυτό μεταλλάσετε

Φθείρεσε
Μέσα απο ανθρώπους
χαμόγελα που γεύτηκες
λέξεις που έφυγαν

Μικρόν άγημα συναισθημάτων,
συνοδευόμενον επίσης απο σοφία,μοναξιά και πένθος

Συνηδητοποιώ
Όσαν υπήρξαν και χάθηκαν

Οι τελευταίες πνοές
δόθηκαν άτσαλα

Cavafy's old age.

2009-10-10T01:04:00.000-07:00

Και μες στων άθλιων γηρατειών την καταφρόνεια
σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια
που είχε και δύναμι, και λόγο, κ' εμορφιά.

Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει.

I blame Cavafy for the way I have come to see old age. The remnants of youth locked behind dazed eyes,wrinkled skin allover one's body,the heart too weak to support the aging muscles and dreams shuttered by the weakness that overwhelms one's mind.

Mortality makes the soul yield to Death,even praising him at some point. It is quite ironic, isn't it?

The loss of strength,the ambivalent memory, the lack of spirit , the inability of passion.The irony of dreaming. And yes,the fading beauty of the face.

Μες στα παληά τα σώματά των τα φθαρμένα
κάθονται των γερόντων η ψυχές.
Τι θλιβερές που είναι η πτωχές
και πως βαρυούνται την ζωή την άθλια που τραβούνε.
Πώς τρέμουν μην την χάσουνε και πώς την αγαπούνε
η σαστισμένες κι αντιφατικές
ψυχές, που κάθονται -κωμικοτραγικές-
μες στα παληά των τα πετσιά τ' αφανισμένα.

Των γερόντων τα μάτια λάμπουν σαν βλέπουν το παρελθόν μέσα απο τις λέξεις και τις ξεθωριασμένες μνήμες.
Των γερόντων οι ψυχές σκιρτούν όταν θυμούνται παλιά επιτεύγματα. Μετά κλαίν.Περιμένουν τον θάνατο να ρθει να τους λυτρώσει.

Tον λυπάμαι τον Καβάφη.

κουτί ονείρων

2009-10-06T05:52:00.000-07:00

'Εβαλε το χέρι μέσα και πήρε ένα χαρτάκι. 'Ενιωθε πως κάτι θα κέρδιζε,ήταν σίγουρη.

''Να σπουδάσω νηπιαγωγός.Μου αρεσουν τα νήπια.Μου αρέρουν τα καμώματα τους, οι παραξενιές τους''
Χαμογέλασε και προσπάθησε να θυμηθεί.Πότε ήταν αυτό;Στα δέκα περίπου. Πότε σταμάτησε αυτό το όνειρο;

Πήρε άλλο ένα,αρχιτέκτονας.Θα κάνω το χώμα κτίριο,θα γεμίζω το κενό. Θα επιβλέπω την αρχή και το τέλος. θα αφήνω το σημάδι μου.
Κάπου εδώ το χαμόγελο κρύωσε. Θυμόταν την αρχή και το τέλος αυτού του ονείρου. Ακόμη πονούσε.

Ενα βιβλιοπωλείο,με βιβλία που έχω διαβάσει..και με καφέδες και ξύλινα τραπέζια και παλιό παρκέ. Ενα μικρούτσικο,με πραγματάκια για το σπίτι και ένα δωμάτιο για μια μικρή γκαλερί. Και μια γωνιά για τα ταξίδια. Σ'αυτό δεν έδωσε ποτέ τέλος.

Θα παντρευτώ μετά τα τριάντα. Δεν θα συμβιβαστώ. Θα γυρίσω στο νησί στα 28 μου. Κ΄όμως είχε γυρίσει,δεν ήξερε ακόμη για πόσο. Λίγο πρίν,είχε στείλει κάπου το βιογραφικό της. Το βλέπει με απογοήτευση,φτωχό το βρίσκει. Κ'ας είναι γεμάτο,κ'ας εκπλαγούν όσοι το διαβάσουν,φτωχό το βρίσκει.

Δεν θα σταματήσω να μαθαίνω. Θα γεμίσω τη ψυχή και δεν θ'αφήσω το σώμα να ηρεμήσει. Νωχελικά μα σταθερά. Μόνο που έχει απομακρυνθεί απ' τους ανθρώπους.

Ένα συγγραφέα το χρόνο. Το έκανε δυο/τρεις στο τέλος. Ο Καραγάτσης σίγουρα θα της πάρει ένα δωδεκάμηνο. Διερωτάται τι ποτάμια κρύβουν μέσα τους οι συγγραφείς.

Πιάνο. Μεγάλωσε ακούγωντας πιάνο,στην κοιλιά της μαμμάς της ακόμη άκουε κλασσική μουσική. και στα τέσσερα της σιγομουρμούριζε Μπαχ.Μα δε θυμάται πια τις νότες.

Ξυλουργική. Πριν χρόνια σχεδίασε μερικές ξύλινες τσάντες μα δεν βρήκε ξυλουργό να τις σκαλίσει.

Το κουτί ακόμη γεμάτο. Είχε κουραστεί απ τις μνήμες.Μα πιο πολύ κουράστηκε απ την φιλοδοξία της. Δεν της ήταν αρκετά τα λίγα. Θέλει να μάθει για όσα την ενδιαφέρουν και δεν είναι λίγα.Θέλει να διαβάσει πολύ. Θέλει να φτιάχνει ρούχα,πίνακες,γλυπτά,μουσικές,πλεκτά με τα χέρια της. Θέλει να ψήνει ψάρι σε φύλλο μπανάνας στα κάρβουνα και ινδονησιακή κουζίνα. Και όλα αυτά στην εντέλεια. Η μικρή αυτή δεν συμβιβάζεται.

Η μικρή αυτή αναρωτιέται αν θα είναι ευτυχισμένη αν δεν τα κάνει όλα αυτά.

Amor Oscuro

2009-10-03T01:32:00.000-07:00

Για σένα,τι πάει να πει being in love?

foglia autunnale

2009-09-25T13:29:00.000-07:00

I don't like this sweet melancholy,yet she has embraced me.Became my shield for a while.

I don't like the yellow leaves. They remind me of those who are far far away. I remember her coming out of the kitchen,welcoming me, as always ,with a smile.She had a big smile. She's not there but she is.

There's something mysterious about autumn.Bits and pieces of your soul are layed out before it,waiting for the cold breeze to take them away,far far away.

In a land where the sky is pink and the trees are gray and people's thoughts are glittering paintings of rainbows.

Ωσάν οπτασία μέσα στας έρημας ψυχάς. Στο φαλιμέντο του κόσμου αυτού,ο καβαλάρης εγώ τ'ουρανού.

I broke up twice these past few months. What a friendship that was.

No i cant trust people. No I cant fight,I cant yell,I cant feel angry.Im fragile indeed,so easily destroyed.

I cannot hate.

I dont like people who can.

Its a big weakness really. Being sensitive.

αφήνω πίσω

2009-09-17T05:20:00.000-07:00

Άφησα ανοιχτή την εξώπορτα και κάθισα στα σκαλιά. Πάντα καθόμουνα στα σκαλιά όταν σε περίμενα.
Κοίταξα ξανά το κλειδί στα χέρια μου. Το κράτησα στο ύψος των ματιών μου και θυμήθηκα τότε που μου το έδωσες. Δεν το είχα ζητήσει,δεν το είχαμε συζητήσει.

Μπήκες στο αυτοκίνητο χαρούμενος,δεν κατάλαβα τι μου έδωσες,κάτι μου είπες και είδα ξαφνικά το κλειδί στα χέρια μου.
Το ήθελες τόσο πολύ όλο αυτό. Την οικειότητα, να λειτουργούμε σαν ζευγάρι,να φτιάχνω εγώ καφέ για τους δικούς σου φίλους,μέσα στο δικό σου σπίτι.
Και εγώ δεν το ήθελα καθόλου όλο αυτό. Και να το ήθελα,το έχω πλέον ξεχάσει.

Κάτι μήνες μετά,σου δίνω τα κλειδί πίσω. Και το μωβ αντικλείδι. Δεν μου το είπες αλλα ξέρω πως αυτό δε θα το δώσεις αλλού. Θα νιώθεις μόνος ,θα το βλέπεις ,θα θυμάσαι, θα χαμογελάς και μετά θα κλαις. Θα διερωτάσε τι έγινε..δεν έχεις ακόμα καταλάβει...

συγγνώμη.

στα λιμάνια

2009-09-12T06:20:00.000-07:00

Βγάζω το ipod,σταματώ για λίγο τη σκέψη μου κ’ αφουγκράζομαι. Ιταλικά, γαλλικά ,τούρκικα. Οι Εγγλέζοι μόνο δε μιλούν. Γουρλώνουν τα μάτια και ρουφούν εικόνες από το ανεμοφίλητο Αιγαίο. Πότε πότε σηκώνουν το χέρι δειλά και δείχνουν κάτι.

Μπλέκονται οι μυρωδιές σαν τις γλώσσες.

Πρόσωπα ηλιοκαμένα, σκληρά .Οι ντόπιοι χρόνια τώρα οργώνουν τη θάλασσα. Κλέβουνε τα σπλάχνα της, ζουν απ τα νερά της. Τσιγάρα σέρτικα, καφές ελληνικός βαρύς, ιδρώτας , φρέσκο ψάρι. Οι νιοι, γύρω στα τριάντα , παίζουν με τα δίχτυα , απολαμβάνουν την αλμύρα στα δάχτυλα τους και τα κορμιά των ξένων. Οι γέροι, σκυθρωποί ,κουρασμένοι βλέπουν μόνο τη ψαριά τους. Περιμένουν το μελτέμι. Οι στάλες από τον ιδρώτα τους πέφτουν στη θάλασσα, στην κυρά τους, σμίγουν με την αλμύρα που θα στεριώσει σε λίγο και πάλι στα ριζωμένα χέρια τους.

Μας μίλησε λίγο ένας ψαράς σε ένα μικρό λιμάνι. Κοίταζε μπροστά και ψιθύριζε ιστορίες. Ιστορίες που μόνο από ένα ψαρά θ’ακούσεις, συμβουλές από ένα άνθρωπο που λέει παλικάρια τους άντρες και σε μας τα κορίτσια δεν έριξε ούτε μια ματιά. Ο καπετάνιος με τα γαλάζια μάτια... κ’ο δικός μου με τα πράσινα. Δε συναπαντήθηκαν.

‘Ένα καΐκι ταξίδεψε ώρες να ρθει εδώ να πουλήσει όστρακα . ‘Ήρθε ένα παιδάκι ,ίσαμε 17 χρονών ν’αγόρασει, να πάρει στη μάνα του.

‘‘ Τι θα κάνεις τώρα παιδάκι μου; Κουρασμένο είσαι; Θα κάνεις κάρβουνο να φαν οι ξένοι; ‘‘

Ψάρεψε ,έψησε ,φάγαμε.

Τόσο απλά.

Φάγαμε κάτω απο ένα πεύκο,πλάι στο κύμα, πάνω σε άσπρα βότσαλα.

Κική ,Κατερίνα ,’Αγιος Νικόλαος, Μηνάς, Ειρήνη. Ξύλινα καΐκακια, όλα μπλε κ άσπρο. Τα κότερα δίπλα τους χαλούν την ηρεμία, τη γαλήνη που βρίσκεις μόνο στα ξεχασμένα νησάκια του Αιγαίου.

Βουτάω στα κρύα νερά και βλέπω. Ο ήλιος σμίγει με τη θάλασσα και εκεί τα ψαράκια λάμπουν τόσο όσο τα δακρυσμένα μάτια. Μαζεύω αχινούς και βάζω μέσα μου την αλμύρα. Αυτή η λατρεμένη, μ’ακολουθεί πάντα και με καλεί.

Γνώρισα ψαράδες και καπεταναίους, μαγείρισσες και ναύτες. ‘Ακουσα ιστορίες και παραμύθια, μαγεύτηκα ,ερωτεύτηκα πάλι την αλμύρα και τον ήλιο. Τίποτα δεν είναι το ίδιο εδώ. Το ταξίδι είναι πάντα ανοιχτό.

Βαριά,λαχανιασμένη μέρα..

Ψηλά στον ουρανό θωρώ

γαληνεμένο,καθαρό

αχνίζει το βουνό απ'την ξέρα.

Μόνο στη θάλασσα εκεί πέρα,

μ΄όλο τον ξάστερο καιρό,

σύννεφα κρύβουν το νερό

συρμένα απ'αλαφρόν αγέρα.

Κι ο νους ρωτά με παραζάλη:

-Μην πήρ'ο κόσμος όψην άλλη;

Μήπως απάνω γαλανή

μια θάλασσα λάμπει απλωμένη

και κρύφτηκαν συννεφιασμένοι

στα βάθη κάτω οι ουρανοι;

ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΔΡΟΣΙΝΗ

απογεύματα

2009-09-10T02:08:00.000-07:00

'Ανοιξα το βιβλίο στη μέση και το μύρισα. Γύρισα πάλι πίσω στο εξώφυλλο ''Ελληνική ποιηση του 20ου αιώνα,Μια σύγχρονη ανθολογία''. Το βρήκα πάνω στο γραφείο μου,δώρο της μαμμάς.

Κάθισα στο κρεβάτι μου,κοιτάζοντας το παράθυρο. 'Εβλεπα τον ήλιο να βασιλεύει και ενα δυνατό αεράκι με τύλιγε. Κάπου εκεί άκουσα τις γνώριμες φράσεις του πιάνου. 'Ανοιξα την πόρτα ευλαβικά και κάθισα πάλι στο κρεβάτι μου. Ο ήλιος χάιδευε τα μάτια μου,ο αέρας τα μαλλιά μου, η μουσική το σώμα μου και εγω έπλεκα ένα κερασί κασκόλ.

και ήμουν πολύ ευγνώμων για αυτές τις στιγμές που μου θυμίζουν πόσο ζωντανή είμαι.

2009-09-02T23:08:00.000-07:00

-Κύριε,θέλω να σας ρωτήσω κάτι.

-Βεβαίως.Πες μου.

-Μας είπατε να νοιαζόμαστε για τους φτωχούς,να δίνουμε ότι έχουμε και να απαρνιόμαστε τη χλιδή. Γιατί οι εκκλησίες είναι ντυμένες στο χρυσό?

-Επειδή είναι οίκος του Θεου και θέλει κ’αυτός,σαν κάθε οικοδεσπότης, να έχει ένα σπίτι όμορφο για τον κόσμο που υποδέχεται.

Βρίσκω μια λογική σε αυτό. Δηλαδή,γιατί να σκέφτομαι ότι μόνο ένας σταυρός στοιζίχει ασπουμε όσο 2000 σούπες, ή ένα σπίτι ,ή ρούχα ; ‘Οχι! ΄Ενας σταυρός πρέπει να είναι χρυσός για να είναι όμορφος ο οίκος του Θεού. Και ο Θεος φυσικά προτιμά να έχει πλούσιους ναούς παρα κόσμο που δεν πεθαίνει.

Βλέπω ναους να χτίζονται – στην Κύπρο όντος δεν έχουμε αρκετούς- και σκέφτομαι : κέντρα αποτοξίνοσης ; ( Ένα!) ,θεραπείες καρκίνου ; , ψυχολόγοι στα σχολεία ;, λεφτά για τα παιδιά της στέγης ; σπίτι για τα παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς γονείς ; Λεφτά γι’αυτόν που ζει σ’ένα σπίτι στην άκρη εκεί της γειτονιάς σου ?

Βέβαια,ένας ναός πάντα χρειάζεται. Οι άνθρωποι,χρόνια τώρα,χρείαζονται ένα χώρο όπου θα νιώθουν πιο κοντά στο Θεό. ‘Εχουν τόσα πολλά να ξεχάσουν. Τη πείνα,τη φτώχια, το θάνατο απο ασθένειες, παιδιά που μένουν χωρίς γονείς…

Κ΄αν δεν είναι χρυσός ο ναός,πως να τα σκεφτείς όλα αυτα ; Ε;

ένας κύριος

2009-08-29T15:25:00.000-07:00

Τι κάνεις εσυ εδώ ε? Δεν έχεις κάνει αρκετά? Δε βλέπεις πως είσαι αχρείαστος,εγωιστής,ανεπυθήμητος ? Δεν έχεις καμία θέση εσυ εδώ.Το ξέρεις. Το ξέρουμε όλοι.

Χάθηκα για μια στιγμή. Γύρω μου λέξεις, βουητό στ’αυτιά μου,εκφράσεις,βλέμματα ζωντανά,λαμπερά , κινήσεις νεανικές , γέλια , χαμόγελα. Είμαστε νέοι. Δεν έχεις θέση εσυ εδώ.
Πανταχού παρών μα πάντα απών.
Πανταχού απών μα πάντα παρών.

Σήμερα γνώρισα για πρώτη φορά ένα κύριο. Ντυμένος απλά,στα μαύρα. Νιώθεις στην αύρα του πως ξέρει τη δύναμη του. Εδώ και χρόνια ξέρω για την ύπαρξη του,μα πήγαινε πάντα σε μακρινούς συγγενείς,σε άγνωστα για μένα πρόσωπα.
Τον ένιωθα με τα χρόνια να έρχεται πιο κοντά. Πρίν μερικούς μήνες, ήρθε πολυ κοντά μου.Η σκέψη του μ’αναστάτωνε μα δε πίστευα πως η δύναμη του θα έφτανε τόσο μακριά. Ακόμη και τώρα,είναι τόσο κοντά και τόσο μακριά.

Δε μ’αρέσει το παιχνίδι σου κύριε. Δε μ’αρέσουν αυτές οι κυκλοθυμίες σου. Πότε έρχεσε απροσκάλεστος ,πότε στέλνεις γράμματα για την άφιξη σου,πότε δεν έρχεσαι ,πότε ταλαιπωρείς τον άλλο μέχρι να ρθεις. Αγένεια είναι αυτό κύριε μου. Κοστίζει όταν σε περιμένουμε ξέρεις.

Δεν έχεις δουλειά εσυ εδώ. Δε μ’αρέσουν τα μάτια κλειστά.
Μη. Μη τα κλείνεις.

Τίποτα δεν είναι το σώμα. Δεν αντέχει. Υποκύπτει. Θα γίνει στάχτη.

Τι να το κάνω ένα σώμα που θα με προδώσει? Που έχει το δικαίωμα να λαβωθεί και να κλείσει?

Που προκαλεί πόθο,μίσος,ζήλεια, λαγνεία? Ανορεξίες,βουλιμίες κ’όλα τα συναφή?

‘Ενα σώμα που γερνάει και δεν αντέχει.

΄Ενα σώμα που είχε ακόμα να ζήσει ... ‘Ενα σώμα που κρύωσε.Έκλεισε τα μάτια.

Κ’έμειναν τώρα τα σπλάχνα του να γυρεύουν τη φωνή της.

Φύγε.Σε φοβάμαι.

Φύγε. Δε σε θέλω.

Φύγε. Μείνε μακριά τους.

Φύγε. Δε μ’άκούς? Φωνάζω.

Φύγε.Σε παρακαλώ.

εύρηκα

2009-08-27T09:34:00.000-07:00

Ανακάλυψα την ευτυχία. Τι είναι και πως να φτάσεις εκεί.
Θέλει λίγο χρόνο.Βρίσκεται στον καθρέφτη, στα μάτια και στο όνομα.

Δεν είναι απαραίτητο να είσαι όμορφος. Απαραίτητο είναι να ξέρεις πως έτσι είσαι, έτσι γεννήθηκες κ'αν έχεις μεγάλα αυτιά blame someone else.Blame God if you want to. Είναι ωραίο να βλέπεις το είδωλο σου και να μην ρίχνεις σκληρό βλέμμα στις ατέλειες.

Να βλέπεις τα μάτια σου και να είσαι περήφανος για ο,τι έχεις καταφέρει μέχρι τώρα. Ακόμα κ'αν η λίστα σου περιλαμβάνει τα πιο απλά πράγματα. Επίσης να είσαι περήφανος για τα όνειρα σου. Τα όνειρα είναι η εξωτερική μορφή μιας εν λειτουργία ψυχής.Να λες τ'όνομα σου και να μην σκύβεις.

Τ'όνομα είναι μια απλή ταμπέλα της συμπεριφοράς σου, ένα τυπικό άκουσμα για να ξεχωρίζεις από τους ομοίους, αλλα αυτά τα δύο είναι αλληλένδετα. Αν η ταμπέλα σου λοιπόν, τα κοινωνικά σου στοιχεία, είναι καλά συντηρημένη τότε έχεις συμπληρωμένα τα στάδια της προσωπικής ευτυχίας.

Με τα παραπάνω εκτιμάς εσένα και τους γύρω σου. Σέβεσε εσένα και τις πράξεις σου.And when you give love you get love.

Διερωτώμαι τι θα νομίζω για aυτό το ποστ σε δέκα περίπου χρόνια.

This post is incomplete ; but that’s what makes it real.

2009-08-24T13:26:00.000-07:00

νιώθω μεγάλη μοναξιά μέσα στο πλήθος

Μια κούπα θάλασσα..

2009-08-04T05:58:00.000-07:00

''Το Αιγαίο δεν είναι μονάχα φως και θάλασσα. Μπαίνει μες στην καρδιά των ανθρώπων, γίνεται πρώτα ένας χτύπος, ύστερα άλλος, ώσπου γίνεται όλοι οι χτύποι της καρδιάς. Μπαίνει μες τις φλέβες και γίνεται αίμα. Καίει το άιμα. Μπαίνει μες στη μνήμη, κι απο τότε τίποτα πια δεν μπορεί να το σβήσει ως την ώρα του θανάτου. Το Αιγαίο σε φωνάζει πάντα και σε καλεί''

2009-07-28T06:00:00.000-07:00

''σκέφτηκες ποτέ,πόσες φορές ανάπνευσες;''

Ξεκίνησε η σκέψη τα ταξίδια της και η ψυχή περιπλανήθηκε μαζί της. Κ'όλες μαζί,η σκέψη,η ψυχή και η λογική θυμήθηκαν. Η σκέψη έπλασε, ζύμωσε πάλι απ' την αρχή , παλιές εικόνες. Θολές,σκοτεινές,ελλειπής,έντονες,χρωματιστές,μυρωδάτες εικόνες. Μάζεψε πολλές ξεχασμένες μνήμες.Τότε,παρέδωσε το αποτέλεσμα στη ψυχή.

Και η ψυχή ένιωσε ξανά. Τον πόνο εκείνο,τον γνώριμο,τον παλιό επισκέπτη. Εκείνον,που στεγαζόταν απρόσκλητος στο πιο τρυφερό σημείο και έπαιζε αδέξια με το νεανικό σώμα. Απρόσμενα,πρόσταζε τα μάτια να δακρύσουν.Τα μαστίγωνε πότε ντροπαλά,με κατανόηση και άλλοτε άγρια,επίμονα μέχρι να κοκκινήσουν.
Παράλληλα,λύγιζε ευλαβικά τα πόδια και το νεανικό σώμα ξάπλωνε ήσυχα στο ξύλο. Δούλευε πάντα κρυφά,ποτέ μπροστά απο την παρουσία τρίτων. Ο Πόνος δεν ήθελε ποτέ να αφήσει τα ήχνη του.
Κ'οταν το σώμα του παραδινόταν ολοκήρωτικά, σαν γνήσιος αφέντης το αποδυνάμωνε. Το έκανε να τρέμει και να ουρλιάζει σιωπηλά. Το πρόσταζε να κρύβετε κουλουριασμένο στις γωνιές του δωματίου,στη ντουλάπα και κάτω απ τα σκεπάσματα.Ωδυνηρές,μικρές κραυγές φεύγαν απ'το στόμα. Ο Πόνος ,μπροστά σ'αυτή την επανάσταση,έσφιγγε το τρυφερό σημείο πιο δυνατά και έπνιγε ελπίδες και όνειρα.΄Οταν έπνιξε το μέλλον θέλησε να σκοτώσει το σώμα και διέταξε να γίνει το θέλημα του.
Σχεδίασε το τέλος με προσοχή. H ψυχή υπέκυψε.

Μα το σώμα, την ήστατη στιγμη σηκώθηκε.

Το σώμα έσωσε τη ψυχή.

Η λογική γεννήθηκε λίγο μετά. Τώρα βλέπει και χαμογελά. Θυμάται στιγμές.Μόνο στιγμές.Αυτές έχουν σημασία άλλωστε.

Η λογική,προστάτιδα της ψυχής και του σώματος παλεύει τώρα τον Πόνο. Πότε πότε χάνει τη μάχη και ο Πόνος βιάζει την γαλήνια ψυχή. Ρίχνετε απάνω της,τη γαντζώνει,την φυλακίζει.

Μα μόνο για λίγο. Ο Πόνος γέρασε. Η λογική έχτισε άμυνες γύρω απο το σώμα και πύργους δίπλα απ την ψυχή, έκανε τις λέξεις τόξα και τα μάτια ασπίδες. Ζει στον πιο ψηλό πύργο και περιμένει.

Ο Πόνος κ'η λογική ακόμη παλεύουν.

Θέλω να δω στο τέλος ποιος θα νικήσει..

τριανταφυλλένη

2009-07-15T08:18:00.000-07:00

Τζι'αν aρρωστήσω μάνα μου
θέλω να μηνύσω
να'ρτεις τριανταφυλλένη μου
να σε ποσιαιρετίσω

μεν φοηθείς την μάνα σου
μήτε κανεναν αλλον,
μόνο τριανταφυλλένη μου
πρόφτασε δίχως άλλο.

Τζιαι ανταν να Μπεις της πόρτας μου,
μεν κρύψεις τον καμό σου
μα ρώτα τζιαι την μάνα μου
τζιαι πε της "πού Εν Ο Γιος Σου;"

τζιαι ανταν σε δει η μάνα μου
που λόγια εννα σε πάρει
μα αν είσαι αγάπη πειστιτζή
στο νου σου μεν τα βάλεις

έμπα ζερβά στην κάμαρη
τζιαι έλα δεξιά στο στρώμα
σιύψε Τριανταφυλλενη Μου
Τζιαι φίλα με στο στόμα

Με τα γρουσά σιερούθκια σου
βάστα την τζεφαλη μου
βάστα με στην αγκάλη σου
ώσπου να φκει η ψυσιή μου.

τζιαι ανταν τζιαι δεις τζιαι ποσπαστούν
τζιαι πάσιν να με θάψουν,
τες πέτρες τες ασύντυσιες
κάμε τες να με κλάψουν.

Τζιαι ανταν να με περάσουσιν
από τη γειτονιά σου,
εύκα κρυφά της μάνας σου
τζιαι τράβα τα μαλλιά σου.

τζιαι αν αρρωστήσω μάνα μου
θέλω να σου μηνύσω

λίγα τραγούδια μ'αγγίζουν τόσο όσο τα δημοτικά.

2009-07-10T06:02:00.000-07:00

Χμ..μόλις έγραψα ένα ποστ.Χμ..μόλις έσβησα ένα ποστ.
Ηθικό δίδαγμα: η νηφάλια δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα όταν είναι σε large font,arial narrow γραμματοσηρά και γραμμένη απο την ίδια.

Σε live η νηφάλια μπορεί να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα γιατι δεν την βλέπει μπροστά της. Απ'οσα έχω ακούσει η νηφάλια είναι ένα παράξενο μίγμα αθωότητας/αφελότητας με γερές δόσεις ρεαλισμού καθώς και πολλές πτυχές κυνισμού. (;!)

Δεν τα βγάζω πέρα μαζί της! Να φτιάξω καφέ ;

μεσημεριάτικες σκέψεις

2009-07-09T02:58:00.000-07:00

Απο τότε που ήρθε στη ζωη μου το Παιδί, τα πράγματα που κάνω για μένα είναι μετρημένα. Εχτος απο το blog,έχω ν'ανοιξω τα τετράδια μου πολύ καιρό. Δεν γράφτηκα ακόμη γυμναστήριο -ουτε στο tredmill στο σπίτι ανεβένω- και το scuba diving ακόμα περιμένει. Δεν έχω μαγειρέψει απο την μέρα που ήρθα και δεν εχω παρακολουθήσει ουτε μία ολοκληρωμένη εκπομπή μαγειρικής.

Ξαφνικά,πεθύμησα το δωμάτιο μου στην σκοτεινή χώρα , ενα δωμάτιο που δεν υπάρχει πια. Πιο πολύ όμως θα μου λείψει να περπατώ μες το πλήθος χωρίς να γνωρίζω κανέναν. Ισως λίγο και την μοναξιά μου.

Το θέμα είναι πως πρέπει να πω στο παιδί πως μπορώ να του αφιερώνω 3 νύχτες/απογευματα την βδομάδα.

Γαμώτο,νιώθω πως δεν μου φτάνει μια ζωή. Είναι τόσα που θέλω να κάνω.

Μαγίατικο Uστερόγραφο.

2009-07-07T04:32:00.000-07:00

Μετακόμισα και έμεινα στη μέση.Είπα αντίο,αλλά δεν ξέρω που πάω. ‘Οπου με πάρει ο άνεμος,τσιγκάνικη παράξενη ψυχή

Τα Διάφανα Κρίνα έχουν χωρίσει. Αν είναι δυνατόν!! Δεν τους έχω δει ούτε και μία φορά.

Αναθεώρησα τις φίλες μου.Και εκείνη δεν είναι πλέον ότι ήταν. Υπάρχει άραγε κάποιος που δεν θα σε πληγώσει ποτέ?

Ξεκίνησα το blog όταν κατάλαβα ότι δεν μπορώ να παραδεχτώ ποτέ σε κανέναν ότι δεν είμαι καλά.

‘Αλλαξα στο μυαλό μου δυο επαγγελματικές κατευθύνσεις. Θα κάνω και τα δύο.

Τα βιβλία μου τ’άφησα πίσω και μου λείπουν.

Πίεσα τον εαυτό μου να περάσω μια ολόκληρη μέρα με μια παρέα σε μια μονοήμερη εκδρομή. Είχα ξυπνήσει κανονικά στην ώρα μου και ακόμα δεν είχα καταλάβει γιατι το έκανα τόσο θέμα. Ήταν μεγάλο βήμα για μένα να περάσω τόσες πολλές ώρες με άλλους χωρίς να έχω την ευκαιρία να κρυφτώ,να μείνω μόνη μου έστω για λίγο. Περάσαμε υπέροχα και έχω αποφασίσει πως θα πιέζω τον εαυτό μου να ζει πιο πολύ,θα βρω την ισσοροπία.

Είχε χρόνια να πονέσω τόσο πολύ,ίσως απ’τα 15 μου. Ανοιξιάτικα δάκρυα. Ποιος κλαίει την άνοιξη? Δεν κλαίω εύκολα,είχα χρόνια να κλάψω.Ξέχασα πως είναι να κλαίς,να αντιμετωπίζεις την ευάλωτη πλευρά. Εκείνη η ευάλωτη με κύκλωσε για δυο βδομάδες. Φοβήθηκα. Αλλα ο απόηχος των αναφιλητών μου,το σώμα μου στο πάτωμα , μου υπέδειξαν πως μπορώ να νιώσω. Wake up call.Είχα χρόνα να κλάψω.

τα του μέλλοντος

2009-07-02T04:37:00.000-07:00

Μετα απο μερικά χρόνια στη σκοτεινή χώρα αποφάσισα πως θέλω να δουλέψω λίγο στο νησί. Μου έχουν λείψει πολλά,έτσι αποφάσισα πως θα ταν ωραία να δω τι παίζει εδώ πριν προχωρήσω με τις σπουδές μου.

Οπόταν,έχοντας ήδη υπόψιν μου μια δουλειά έκανα ενα τηλεφώνημα και το βραδάκι βρέθηκα με τον υπεύθυνο. Just for the record, he is very attractive.Πήγα κανονικά στην ώρα μου και απο φωτογραφία αναγνώρισα τον τύπο. ‘Εφτασε περίπου είκοσι λεπτά μετα απο μένα. Ασχολήθηκε λίγο με το event ,πήρε ενα ποτήρι άσπρο κρασί και ήρθε σε μένα. Πολύ γοητευτικός όμως. Μου είπε πάνω κάτω σε ποιο πόστο θα με βάλει και μου έδωσε να καταλάβω πως έχει τη δυνατότητα να με εργοδοτήσει κ’απο Σεπτέμβρη.

Θα έφευγε για επαγγελματικό ταξίδι το ίδιο βράδυ , μου ζήτησε το τηλέφωνο και μου είπε να τον πάρω ένα τηλέφωνο αν αυτος δεν επικοινωνήσει μαζί μου. Τον παίρνω λοιπόν. Δεν είναι όμως στο γραφείο του,θα περάσει αργότερα και θα με πάρει τηλέφωνο.

Και εγω να ζω σκαμπανεβάσματα. Λεω. ΄΄ κ’αν δεν σ’αρέσει κούκλα μου στο νησί , ή η δουλειά φεύγεις πάλι.Ένας χρόνος περνάει πολύ γρήγορα. Έχω τόσα να κάνω εδώ. Εκείνες δεν θα είναι εδω όμως. Πρέπει να το καταπιώ αυτό. Δεν θα ζω πλέον μαζί τους. Θα μου διηγούνται πράγματα που έχουν κάνει , ταξιδάκια της στιγμής και γω θ’ακούω.Δική μου επιλογή όμως.Ξέρω τι έχω ν’αντιμετωπίσω πάνω κάτω.

Αναλύω συνεχώς στο μυαλό μου όλα τα πιθανά σενάρια. Είναι πολύ πιθανόν να μην ζήσω κανένα απο τα story που ζω στο μυαλό μου. Μπορεί και να μην βρω δουλειά. Και το τελευταίο πράγμα που θέλω είναι να μην κάνω τίποτα όλη μερα – δουλειά η σπουδές- και να ζητάω λεφτά απ’ τους γονείς μου.

Και το χειρότερο είναι πως τώρα δουλεύω,unpaid, κάπου που μου αρέσει πολύ αλλά δεν ξέρω αν μπορούν να μ’εργοδοτήσουν κανονικά απο Σεπτέμβρη και μετά. Και δεν ξέρω καν πως είναι να τρέχεις με το CV στο χέρι και να ψάχνεις κάτι που σε ενδιαφέρει και παράλληλα σου προςφέρει ένα άλφα επίπεδο ζωής. Κάτι μου λέει πως η εφήβεία δεν είναι τίποτα μπροστά στην δεκαετία που είμαι τώρα έτοιμη να περάσω.

Γενικά στη ζωη μου δεν μου έλειψε τίποτα. Δεν άκουσα ποτε τη φράση ‘ οικονομικά δεν μπορώ’ απο τους γονείς μου. Τα είχα,έχω, όλα. Τώρα όμως που βάζω τους δικούς μου στόχους ,τώρα που είμαι έτοιμη να φτιάξω τη δική μου ζωή,με δικά μου λεφτά καταλαμβένω πόσο δύσκολο είναι να κρατήσω το ίδιο ανέμελο lifestyle. Δεν ξέρω πως είναι να μην έχεις λεφτά.Δεν ξέρω πως είναι να μην μπορείς ν’αγοράσεις κάτι γιατί δεν θα βγάλεις τον μήνα. Δεν ξέρω πως είναι να κοιτάζεις τη τιμή και να λες ‘οχι,δεν έχω’.I guess I’ll find out.

ηλιοβασιλέματος λέξεις.

2009-06-17T08:37:00.000-07:00

Το καλοκαίρι με έχει επιτέλους αγκαλιάσει. Χθες,έκλεψα τα πρώτα γιασεμάκια απ την αυλή του γείτονα.

Ξαφνικά,βλέπω όλο τον κόσμο όμορφο. Αδυνατώ να δω άσχημους ανθρώπους.Και απολαμβάνω αυτο τον πολύμορφο πίνακα στο έπακρο. Τις νύψτες σαν είμαι με παρέα αδυνατώ να συγκεντρωθώ στη συζήτηση. Παρακολουθώ τα πάντα γύρω μου. Απολαμβάνω τις τρυφερές χειρονομίες, τα δειλά χαμόγελα,τα ερωτευμένα ζευγαράλια,τα σκοτεινιασμένα πρόσωπα. I cant stop staring.Πολλοί καταλαμβένουν πως τους παρακολουθώ κ' αναγκάζομαι να γυρίσω το βλέμμα μου αλλου. Μα συνεχίζω να ρίχνω τις σκέψεις μου απάνω σ'ανθρώπους που δεν ξέρω,συντονίζομαι εύκολα με τα χαμόγελα που δεν προορίζονται για μένα αλλα κάνουν και μένα να χαμογελώ.

Τι όμορφα που έιναι όλα. Θα μπορούσα να περάσω ολόκληρες μέρες παρακολουθώντας άλλους. Μόνο να χω ήλιο,αεράκι και μουσική. Απόψε η νύχτα είναι σημαντική για ένα φίλο και ελπίζω να απολαύσω και κείνον.'Εχει περίπου ένα χρόνο να βγει στην σκηνή.Πρέπει και γω να χορέψω.

ps : φραπέ με Baileys απ τα χέρια της Μαρίας σε ένα πολύ όμορφο περιβάλλον. Εγω δεν είμαι ποιητής,είμαι στιχάκι..

mastering the wheel

2009-06-13T04:29:00.001-07:00

Γύρω μου δρόμοι και μονοπάτια. Στέκομαι άτσαλα στη μέση και παρακολουθώ. 'Εχω κολλήσει. Κάτι μέσα μου έχει κοιμηθεί. Κάτι αλλο,έχει ξυπνήσει και με φοβίζει. Με ορίζει ξανά.

Κάποτε,το να μην ξέρεις τι ξημερώνει το αύριο μου φαινόταν τόσο μαγευτικό,ρομαντικό και ενδιαφέρον. Μα τώρα πιέζομαι,τώρα νιώθω πως δεν κάνω κάτι σωστά. Πολλοί με κοιτούν κάπως οταν απαντώ 'δεν έχω αποφασίσει'. Είναι τόσο κακό που δεν θέλω να κάνω ακόμη ένα λάθος?

Νιώθω lifeless.Τις τελευταίες μέρες έχω δει αφάντατα πολλά films. Και γω δεν είμαι των films/series. Ξυπνούσα όμως το μεσημέρι και κατευθείαν στο laptop. Τα βιβλία μου..κατι πάει πολύ λάθος. Ίσως να πρέπει να πιέσω τον εαυτό μου λίγο μέχρι να ξαναγίνω αυτο που έφυγε. Είμαι εδώ μια βδομάδα και δεν έχω διαβάσει ουτε και ένα βιβλίο. Normally,θα είχα διαβάσει τρία.And this is really worrying. It's like its not me anymore.I love that book. I still remember the mental images i got out of it when i first read it. ''Και οι μιναρέδες τρυπούσαν τον ουρανό''. Ο Βενέζης μαγεύει τις λέξεις και δίνει εικόνες.Πολλές εικόνες.

Μετροφύλλησα λίγο το βιβλίο. Θα κλείσω το laptop και θα ανοίξω το παράθυρο.Φυσάει λίγο κ'έχει ήλιο.

Ελπίζω να ξυπνήσετε όλοι μ'ένα χαμόγελο.

sex

2009-06-09T11:09:00.000-07:00

Honestly,what's up with sex? I mean,is there nothing else to talk about? Or is it just me?

No i dont like sex talk. By that,i mean that i am not at all interested in listening about what my friends do in bed.At all.

I get it. More or less, by the age of twenty most of us start having sex regularly and we get to sleep over at each others houses since we are studying abroad thus no family to hide from. Still, i find all the sex talk disgusting. Few days ago,a friend dropped by. Few minutes later we stated taking about how he could not cum the previous day. Then had to endure a conversation about different condoms ( apparently durex fruity ones are not good ) as well as different sex positions. It would have been ok if it was just that one time. But NO NO NO! Its as if someone keeps forcing us to talk about sex.Only . By 'us' i mean people my age in general. Around 20 that is.

And what is it about people trying to brag about their sexual abilities? I mean I have a friend whose been dating the same guy for a long long time. Obviously,after so many years ( and a lot of sex) their sex is 'pretty damn good' ( quoting her). So, should i know how good she is at givning blow jobs? Why should i know that they are both 'wild sex people'?

Are they trying to announce that they are open minded people by talking about sex wherever we are? In that case i have an announcement to make. PEOPLE!! THERE ARE MORE THINGS TO TALK ABOUT! How about accepting gay people? How about not being mean? How about not gossipping? How about showing your intelligence by not elevating sex to one of the most important conversation topics around?

The only reason i can justify this sudden need for constant sex talk είναι ότι τωρά εξεκινήσαν να καμνουν sex,είδαν οτι its not that big a deal και αποφασισαν οτι εν πολλα χωρκατικο να βάλουν σημαια που να γράφει 'hey im getting some' thus, αποφασίσαν να μεν μιλουν για τιποτε αλλο. Or is it just me that is fed up with this?

Oh,wrong just remembered another friend who cant really stand a certain group of lady friends. She has also mentioned that one of those a girl ( very pretty with a great body) actually said last year ' 19 χρονων κ ακόμα παρθένα γαμώτο,τέλεια άχρηστη΄.The girl was talking about her selfl. A year on, she has had sex with at least 12 people and i believe that only the first guy was actually her boyfriend. She has also mentioned ( after doing like only 4 men) that she felt bad. That did not stop her.

Ok so ive moved on to another popular topic : 'one night stands'. Next stop : virginity.

So,'one night stands'. Personally,i cant. Although i would not like to be called names or considered to be an easy one, that is not the reason why i cant. Just the thought of s.o who doesn't really like me,touching me, gets me sick. I feel disgusted. I dont really understand one night stands,the whole concept does not apply to me but i do understand that people do it. And when the other person is ok with it then im ok with it. But καλές μου,if u feel lonely ,sex will not come as ur salvation. Please,open up your eyes before you get hurt.There's another story here. A girl used to fancy this guy for two years.They had sex.Just sex.She got pregnant,he did not care,he never spoke to her again. I mean,that the hell? Maybe that is the reason why i cant have an one night stand. The thought that he might not ( he probably will not) respect me, infuriates me. Why not respect me δηλαδή?Me or any other girl out there? Since i am a human being πρέπει να με σεβεσε κυριε μου. And how do you guys feel honestly? Do you feel really good when u have sex with someone you dont even like/respect? If that is the case then why did you ever try to take her back to your place? 'Ακυρο,this is cyprus. Back to your friends house or to your car?

And to all the girls that are adversting their great sex life. Very good. Bravo. Im happy if your happy. But dont look down on me just because i wont leave anyone get near me. You want to be respected,respect my choice then. My dad is pretty open minded and we did have a sex talk a few years ago. I think he knew i was still a virgin and i dont remember how but he realized that my friends made me feel a bit 'left-out' a bit 'too conservative'. He was the first to tell me that probably those friends who were making fun of me were actually jealous because i didnt feel used as they did.I didnt feel unloved as they did. And i didnt feel dirty as they did. Years passed by and i was still a virgin. And it was definitely my choice and i was fine with it. I had boyfriends but did not feel that i wanted to have sex with any of them. Biologically lets say my body wanted sex. But not me.

Now,when i think about my first one i really dont regret it. Whatever happens i dont think that i will because i was not rushed into it and more importanlty i did not 'give in' so that i could keep him. I cant believe that there was a time that i actually felt an outsider because i was not having sex. And i cant believe that it was a very good friend of mine that intentionally made me feel that way. 2 years ago είπε μου οτι εν της άρεσκε που επίε με όσους επίε. Βασικά εγνώρισε κάπια more or less just like her and she didnt like it. But that was it.She keeps doin it. And i feel sorry for her. But im also glad that i didnt have sex so i wouldnt feel an outsider.

and thats it folks.

2009-06-05T15:19:00.000-07:00

Λίγες μέρες στο νησί και ένα απρόσμενο ταξίδι. Είναι ωραία εδω ,αλλα άφησα εκείνον πίσω μου. Νόμιζα πως ήθελα σχέση,τώρα δεν είμαι και τόσο σίγουρη.Αυτός έχει κολλήσει και εγώ νιώθω κλειδωμένη.

Θα κάτσω εδώ αρκετές μέρες, χωρίς να έχω τίποτα να κάνω εχτός απο το να κλέβω νέες εικόνες απο την πόλη.Είναι ωραία εδώ.

Με συντροφεύουν τα ποιήματα του Καβάφη,το νούμερο του Βενέζη και το κρασί των δειλών του Λουντέμη.Κ΄ο ποταμός.

Ο κόσμος δεν πολυμιλάει αγγλικά και εγω δεν μπορώ ούτε ενα ευχαριστώ να πω.Μου φεύγουν μόνο κατι ιταλικά στο άσχετο.Είναι όλοι τους χαμογελαστοί και δεν το περίμενα. Η κυρία που μας έφερε σπίτι μας κέρασε μικρές σοκολατίτσες.Κ'ένας έλληνας μας είπε μαλάκες..θύμωσε που μπήκαμε στο ταξί που είχαμε ήδη καλέσει. ''Ετσι είναι οι ΄Ελληνες'' μου είπε η καλαμαρού που ήταν στο ταξί μαζί μας.

Αύριο,θα καθαρίσω το διαμέρισμα,θα μαγειρέψω και θα διαβάσω Λουντέμη. Κ'αυτό είναι το πιο μακρινό πρόγραμμα που μπορώ να κάνω. Δουλεύω πάντα με προγράμματα ακόμα κ'όταν πρόκειται για τα πιο απλά πράγματα. Ισως θα ταν καλό να αλλάξω τακτική..είναι κάπως κουραστικό να ακολουθείς πάντα ένα πρόγραμμα.

Ακόμη δεν ξέρω τι θέλω να κάνω του χρόνου.Η αλλαγή προσανατολισμού με κουράζει αφάνταστα.

Οι μέρες εδω θα με ξεκουράσουν. 'Εχω πεθυμήσει να διαβάζω μόνο βιβλία όλη μέρα.

καληνύχτα

2009-05-20T13:40:00.000-07:00

Είναι η ώρα που το πούσι διεκδικεί τον τόπο του

Είναι η ώρα που ο άνεμος χαίδεψε πολύ κ’έχει κουραστεί

Είναι η ώρα που τα χρώματα αγγίζουν δειλά τον ουρανό

Είναι η ώρα που η νύστα μεθάει τη σκέψη

Είναι η ώρα που το σώμα γαληνεύεται

Είναι η ώρα που το χώμα αρωματίζει

Είναι η ώρα που η ανάσα ακούγετε πιο δυνατά απ’ τα μελίσσια

Είναι η ώρα που η ψύχρα παρηγορεί την ύλη

Η ώρα η λατρεμένη μου,που της πάει η μοναξιά

2009-05-17T15:03:00.000-07:00

Θρύμματα κήπου
Στ' ανοιχτό δωμάτιο
Και μυρωδιά λιωμένων στα-
Φυλιών πριν την αγάπη
Πως μεγαλώσαν τόσο
Οι άνθρωποι και πέταξαν
Λευκό ανθάκι!
Σ' ενός πιο ύπνου τ' άπατα
Πολύχρωμες πετούν
Κροτίδες στο
Σκοτάδι.

Ι. Ηλιοπούλου

Στα κρυφά

2009-05-16T13:38:00.000-07:00

Περπάτημα στη βροχή με δυνατή μουσική στ’αυτιά

Μερικά λεπτά ήλιου

οι ώρες μετά το μπάνιο

κλεφτά χαμόγελα

μικρές στιγμές ευτυχίας

καθαρά σεντόνια

ο καπνός του καφέ

ένα βιβλίο που σε κλέβει απ τον κόσμο

δευτερόλεπτα απο συναυλίες

αφρός απο σαπούνι

υπάρχει ακόμα αθωότητα

being mesmerized by little details

μικρά πραγματάκια, κρυφές χειρονομίες , αληθινά χαμόγελα. Αν έχεις μάτια να τα δεις.

Ps: τα όνειρα μας είναι πιο ελεύθερα απο μας..after all, men are born free but everywhere are in chains..

θεατρικές προσδοκίες

2009-05-15T14:27:00.000-07:00

Το χειροκρότημα. Πόσο έχω πεθυμήσει το χειροκρότημα και ολα τα συναισθήματα γύρω απ΄την σκηνή.Οι τελευταίες αλλαγές,οι φωνές στις πρόβες απ’την ένταση,τα ιδρωμένα κορμιά κολλημένα το ένα επάνω στο άλλο ανάλογα με τη φιγούρα.Το χάος στα παρασκήνια.Ποτέ δεν είχαμε αρκετό νερό. 3-4 καθρέφτες και 10 γυναίκες να διορθώνουν λεπτομέριες στο make-up που στην τελική δεν θα φαίντονταν στο κοινό. Οι τελευταίες αναποδιές,ένα σχισμένο ρούχο και ενα ηχείο που εγκαταλείπει την ομάδα.

Το χειροκρότημα.Η αίσθηση ότι οι φωνές,οι πρόβες,το χάος έβαλαν τα καλύτερα τους μαζί με μας και το αποτέλεσμα δυνατό και εκκωφαντικό στα αυτιά μας. Το γλυκό άγχος πριν βγω στη σκηνή και το χαμόγελο σαν υποκλίνομαι μπροστά απο κόσμο που δεν μπορώ να δω. Πίσω απο το φως του προβολέα ξέρω ότι κρύβονται κ΄άλλα χαμόγελα που μπορώ να τα νιώσω.Καλό μου σανίδι,παλιό μου παρκέ..

Χθές,σαν θεατής, απόλαυσα τα χαμόγελα του τέλους. Η χθεσινή μαγεία.. η ζωντανή ορχήστρα και τα περίτεχνα πολύχρωμα κουστούμια. Η μουσική με σήκωσε απαλά και με πέταξε στη σκηνή. Χόρευα και γω μαζί τους,ίδρωνα και γω μαζί τους,τραγουδούσα και γω μαζί τους. Alas,μετά το χειροκρότημα δεν ήμουν κουρασμένη. Καραμελένια μου κούραση,πόσο λυτρωτική είσαι.

Χθές,ένιωσα μετα απο καιρό , τη δύναμη των πέντε αισθησεων μου. Χόρτασα χρώμα και μουσική. Χαμογέλασα και δάκρυσα.Ένιωσα.Αγγαλίαση.Αφέθηκα και χάθηκα μέσα του.Η επιστροφή ήταν επώδυνη.Δεν ήθελα να βγω έξω στο δρόμο όπου οι άνθρωποι δεν ψελλίζουν πια ‘συγγνώμη’. ΄Οπου δεν υπάρχουν πια χρωματιστές παρουσίες αλλα σκαμμένα κορμιά.

Αυτό λείπει απ’τον κόσμο. Οι χρωματιστές αυρες.

Ps: Η ζωή ζητά ζάχαρη και κανέλλα.

booksintobeers.com

2009-05-14T04:17:00.000-07:00

Μόνο εδω κάποιος θα μπορούσε να μετατρέψει τα βιβλία του σε μπύρες. Δεν λέω,είναι ενας τρόπος να βγάλεις λεφτά και να γλυτώσεις μερικά ευρώ στη μεταφορά της ‘προίκας’σου. Αλλα και πάλι..Για λογοτεχνικά ουτε συζήτηση.Θα τα δώσω στα παιδιά μου και στα παιδιά των παιδιών μου και ελπίζω να παραμείνω στις μνήμες όσων δεν γνωρίσω μέσα απ’ τα βιβλία μου.

Και πάμε στα άλλα,τα βιβλία του πτυχίου.Που δεν μ’αρέσει.Είναι βιβλία,είναι γνώση,είναι-για μένα- ολα τα βιβλία σχεδόν ιερά. Τα βιβλία του πτυχίου τα έχω κάνει αγνώριστα,γεμάτα σημειώσεις,στιχάκια και χρώματα απο διαφορετικά στυλό. Το πολιτικό περιεχόμενο τους δεν με ενδιαφέρει αλλα θέλωντας και μη εχω ξενυχτήσει πλάι τους.θα πεθaίνω στο πλάι σου.Έχω περάσει αμέτρητες ώρες ψάχνοντας απαντήσεις για τις εργασίες και για τις μισησμένες εξετάσεις. Μερικούς authors τους έχω σιχαθεί.Είται γιατι σκέφτονταν πολύ περίπλοκα και εγω ένιωθα χαζή είτε γιατι δεν μπορούσαν οι άνθρωποι να εκφραστούν με απλά λόγια. Η τάση μερικών να εμπλουτίζουν τις προτάσεις με ανούσια και extrà λέξεις για να εντυπωσιάσουν με εκνευρίζει αφάνταστα.Γενικά οταν κάποιος προσπαθεί να εντυπωσιάσει μοιάζει στα μάτια μου τιποτένιος. Αυτα λοιπόν τα βιβλία μου είναι αδύνατον να τα πουλήσω η έστω να τα χαρίσω στο πανεπιστήμιο. Δεν τα έχω αγαπήσει αλλα είναι κομμάτι μου.Μάλλον δεν θα τα ξαναδιαβάσω,θα έχουν όμως ενα ολόδικο τους ράφι στη βιβλιοθίκη μου,πάνω πάνω όπου βάζω πράγματα που δεν αγγίζω συχνά. Κάποιες στιγμές που θα νοστάλγώ,και νοσταλγώ τα γλυκά μας σ’αγαπώ, τις μέρες μου εδώ θα τα ξανανοίγω τρυφερά και θα τα μυρίζω,έτσι για να ξεγελάσω το παρών που θα ρθει.

Τα δικά μου τα βιβλία,κ’ας έχω αντιπαθήσει μερικά , δεν τα χαρίζω κανενού.Δε με χαριζω κανενου.

ps: απόψε το πρόγραμμα περιλαμβάνει φαγητό σε γαλλικό εστιατόριο και μετά θέατρο. non vedo l'ora!!

confessions of a colourful mind

2009-05-12T01:17:00.000-07:00

Honestly, I should be studying not blogging.I think I got obsessed; who wouldn’t anyway? Its a new toy.Κάνε καλέ μου να μην είμαι το παιχνίδι του.

I don’t really like the English language. Its easier, true. But it doesn’t feel the same. ‘I love you’ ‘αγαπώ σε’. Can you feel it?

Είμαι με κάποιον αλλα ονειρεύομαι το περσινό κόλλημα. Το οποίο έχω να δω ένα χρόνο και ακόμη δεν κατάλαβα τι έγινε πέρυσι. Άσε που νόμιζα πως το ξεπέρασα το κόλλημα.Δεν μ’αρέσει να κολλάω.Νιώθω αδύναμη ,πως έχω χάσει τον έλεγχο τον ΄θέλω μου’.Νιώθω ενοχέεες.

Ο καιρός είναι μουντός και η αρβανιτάκη ακούετε τελείως σουρεάλ στα αφτιά μου.

Δεν μ’αρέσει το γάλα.Μυρίζει απαίσια και η γεύση του είναι ακόμα πιο απαίσια. Το χρώμα του είναι οκ.

piccola stella inamorata

Α! Το κόλλημα με τον κυπριακό καφέ μ’αρέσει

Αν βρίσκει και κάποιος άλλος το ‘come together’ πολύ sexy τραγούδι σας παρακαλώ ενημερώστε με.

Το μέλλον μου έχει το χρώμα τ’ουρανού.Παλεύω μέσα μου να το κάνω γαλάζιο.Ισως να μην κάνω αρκετά.Δεν είμαι εσυ,κατάλαβε το.

Λατρεύω την αλμύρα πάνω μου. Μ’αρέσει όταν είμαι αλμυρένια.Νιώθω πως έχω βρει το πραγματικό πετσί μου.

Δεν αλλάζω καμιά μου τρικυμία.Ήταν όλες τους υπέροχες.

Μπα,δεν νομίζω να ανεβάσω κανένα ποιήμα μου εδώ.

Πολύ σπάνια φοράω μαύρα.Μια φίλη μου είπε κάποτε πως είναι το χρώμα της κηδείας,όχι του θανάτου.Απο τότε δεν φόρεσα ξανά μαύρα.Τώρα σιγά σιγά το σκέφτομαι το θέμα.Ισως να φταίει η vintage clutch της γιαγιάς.

΄Μεγαλομανεία’. Τι έχουμε πάθει στη Κύπρο τα τελευτέα χρόνια; Το μότο του μπαμπά είναι ‘don’t ever let them know’. Φροντίζω πάντα να είμαι κομψή και καλοντυμένη και κρύβω διακριτικά ότιδήποτε μπορεί να προδώσει την πραγματική αξία αυτού που φοράω/κρατάω.Με περηφάνια ανακοινόνω πως δεν έχω ακουμπήσει ποτέ τις τσάντες τις μαμμάς.

Αγοράζω μανιωδώς πράγματα.’Οχι ρούχα,πράγματα.Και βιβλία.Έχω ιδιαίτερη αδυναμία στα πιατικά/κουζινικά ( πορτοκαλί πήλινο δοχείο για το φούρνο!αχ) και με πραγματάκια που αν και όχι απαραίτητα ομορφένουν το χώρο.

Δεν κοιτάζω πάντα το λεξικό για ορθογρφικά λάθη.Σαν γράφω δεν μ’αρέσει να σταματώ.Και μετά δεν θέλω να ξαναδιαβάσω το κέιμενο. Ξέρω πως μπορώ να το κάνω πολύ πιο όμορφο αν το σμιλέψω ακόμη λιγο αλλά εχω τα ποιήματα μου γιαυτό.

ps: οκ,η perfectionist μέσα μου μόλις ανακοίνωσε πως μόνο μερικά posts θα βλέπουν το φως του ήλιου ανορθόγραφα. Επίσης μου είπε να πάω επιτέλους να μάθω αν είμαι εν τέλει δυσλεξική.

απορίες

2009-05-11T01:55:00.000-07:00

'' E quanti pesci conterrà il mare?Sono più numerosi degli abitanti della Terra?''

τόσες πολλές ψυχές..στη θάλασσα,στον ουρανό,στα σύννεφα μέσα,στα κλαδιά επάνω και εμείς- οι άτυχοι;- ριζωμένοι στη γη.Οι παππούδες το αγαπάνε το χώμα.Εμεις? Καλέ μου, μας έδωσες μυαλό και λογική και μας βάφτισες 'ελεύθερους'.Μα ποιος νιώθει πιο ελεύθερος απο ένα πουλί? Θα θελα να μουν μια γοργόνα με φτερά.

Γιατι άραγε οι άνθρωποι να νιώθουν πιο sexy το καλοκάιρι; Είναι που αναγκαστικά υοθετούμε το 'more flesh out attitude'; Καλέ μου,απο εκεί ψηλά τα βλέπεις όλα αυτα.Κάνε τον κόσμο καλοκαιρινό.

Μικρή μου,κράτα λίγο ακόμη. Θα γυρίσω και θα τα αντιμετωπίσουμε όλα μαζί.Μαζί.

Αν κ'αυτο το καλοκαίρι γκριζέψει σαν το περσινό θα είμαι πολύ μα πολύ θυμωμένη. Τα ανέμελα καλοκαίρια,τα μόνο που έζησα μέχρι τώρα, φτάνουν σιγά σιγά στο τέλος τους.Η ανεμελιά φεύγει έτσι κ'αλλιώς μόλις το ένστικτο για επιβίωση- εκείνο το άλλο ένστικτο,που σε βαράει καθημερινά και σου λέει ΄πρέπει να πετύχεις' - βγει στην επιφάνεια. Σου κλέβει τα γκέμια απ τα χέρια και πάει,το έχασες το άλογο. Πόσο θα τα πεθυμήσω τα καλοκαίρια τ'ανέμελα.

ps: coffee anyone?

ξένα

2009-05-10T03:46:00.000-07:00

Θα ηθελα να ξέρω γαλλικά για να νιώθω τη δύναμη του Jacques Brel μέσα απ τα τραγούδια του senza μεταφράσεις.Σιχαίνομαι τις μεταφράσεις.

Dans le port d'Amsterdam
Y a des marins qui boivent
Et qui boivent et reboivent
Et qui reboivent encore
Ils boivent à la santé
Des putains d'Amsterdam
De Hambourg ou d'ailleurs
Enfin ils boivent aux dames
Qui leur donnent leur joli corps
Qui leur donnent leur vertu
Pour une pièce en or
Et quand ils ont bien bu
Se plantent le nez au ciel
Se mouchent dans les étoiles
Et ils pissent comme je pleure
Sur les femmes infidèles
Dans le port d'Amsterdam

Dans le port d'Amsterdam

Dans le port d'Amsterdam

Ps; Τ’ακορτεόν πάντα πεθαίνει...

καλή μου,

2009-05-09T09:18:00.000-07:00

Είναι νωρίς ακόμη καλή μου.Το ξέρω προσπαθείς,το βλέπω άλλωστε. Δεν έχεις χάσει την σκληράδα σου,είναι πάντα δίπλα σου μα πάντα αόρατη και εγώ την βλέπω.Προσπαθείς ν’αλλάξεις.Τις ώρες που φεύγεις με τις πιο άκυρες δικαιολογίες για να κρυφτείς στο δωμάτιο σου βλέπω στο βλέμμα σου μια συγνώμη.Θες να μείνεις πιο πολύ αλλα έχεις ήδη περάσει τα όρια σου.

Τι κρύβεις καλή μου?Απο ποιον κρύβεσε? Είσαι στ’αλήθεια εντάξει? Ξέρω ξέρω,κανείς δεν μπορεί να σε προσεγγίσει.Ξέρω ξέρω,έχεις βρει τη γαλήνη που ψάχνεις στα τερτάδια σου,στη μουσική σου,στη σκέψη σου,στη μουσική σου. Καλή μου,σου έχουνε ζητήσει να αλλάξεις.Σ’αγαπούν,το ξέρεις και το ξέρω αλλά δεν αντέχουν άλλο τα τείχη που έχτισες γύρω σου.

Δίνεις αγάπη μα όχι εσένα.Σου είναι αδύνατον το ξέρω, μα δοκίμασε.Όχι απαραίτητα σε εκείνον που διεκδικά καθε σου ανάσα ( πίεζεσε,πόσο θ’αντέξεις?) μα τουλάχιστον σε εκείνην. Φοβάσαι μικρό μου,το νιώθω.Φοβάσαι ακόμη να παραδεχτείς πως έχεις ανάγκη απο φίλους.Νιώθεις πως έχασες την ανεξαρτησία σου,οτιδήποτε μπορεί να σε πληγώσει το διώχνεις μακριά χωρίς δεύτερη σκέψη. Σε δευτερόλεπτα σε είδα να μεταμορφώνεσαι στην Βασίλισσα του Πάγου. Πίσω απ’την αδιαφορία που φορούσες τόσο καλά,έκρυψες όλα όσα ένιωθες. Μάλλον δεν θα άφησες ούτε δάκρυα να κυλήσουν.Αλήθεια,τι δύναμη έχεις μέσα σου?

Είναι πολύ νωρίς καλή μου. Το βλέπω,θέλει να σε κρατήσει όσο πιο πολύ μπορεί κοντά του.Μα βλέπω και εσένα γλυκιά μου που πνίγεσαι απο την αγάπη του. Νιώθεις τόσο άβολα όταν είναι να πάρεις και συ λίγη αγάπη. Δεν πήρες ποτέ όση έδωσες αλλα δεν σ’ενοχλά αυτό.Αντίθετα σ’αρέσει,νιώθεις πως εσυ μπορείς να αντέξεις πιο πολύ απ’τους άλλους.

Μικρό μου, θα είμαι πάντα εδώ.Δεν μπορείς να με διώξεις άλλωστε.Δεν μου το δείχνεις αλλα το ξέρω ότι μ’αγαπάς.Τον τελευταίο καιρό,πιο πολύ απο ποτέ.Το έχω προσέξει καλή μου.Θα είμαι εδω πάντα.Το ξέρω εσυ δεν χρειάζεσαι ώμο για να κλάψεις,έχεις τον δικό σου. Μα εγώ θα είμαι εδώ.

Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει-ακους;

Ποιος γυρεύει τον άλλο,ποιος φωνάζει-ακους;

Ειμ’εγώ που φωνάζω κι είμ’εγώ που κλάιω,μ’ακους

Σ’αγαπώ,σ’αγαπω,μ’ακους.

ps: μαζί με το φεγγάρι θ'ανατήλω

ερωτεύσιμα

2009-05-08T03:48:00.000-07:00

Εκείνος είπε πως όταν είμαι κοντά του λάμπω.Εκείνη είπε πως της φάνηκα πολύ ερωτευμένη.Εκείνος ο ίδιος με ρώτησε αν τον αγαπώ λίγο και η sangria του απάντησε ναζιάρικα ‘όχι’. Κ΄άλλοι πολλοί βίαζονται να μάθουν τι νιώθω. Μα δεν βάζω ταμπέλες στα αισθήματα μου για άλλους.How do you define love anyway?How do you know you’re inlove?

Ναι,είμαι ερωτευμένη.Με τα πάντα.Με ότι μυρίζω και με ότι βλέπω,με ότι νιώθω και με ότι έχει τη δύναμη να με συγκινήσει.Ίσως αυτός να είναι η αφορμή να με δείτε όπως ακριβώς είμαι.Ερωτευμένη με όλα.

-με τις καταιγίδες,τις τρικυμίες,τις βροντές και τις αστραπές,το ούζο,την αλμύρα,τον καφέ

-το κόκκινο φεγγάρι,κόκκινο χλωμό φεγγάρι,τη sangria,το δυνατό άνεμο,τα μακριά φορέματα,να βάλω τα μεταξωτά και να φυσάει,το ηλιοβασίλεμα

-τα κύματα,το ηλιοκαμένο δέρμα,η δυνατή βροχή,οι αγκαλιές και τα φιλιά,η φωτιά,η θαλασσα,αχ θαλασσα μου..πόσο σαν και σένα είμαι,τ’αγκάθια,τις λέξεις,το κρασί

-τη λάσπη,τα βιβλία μου,τ’άρώματα του κόσμου όλα,τα παλιά σπίτια,τα κρυμμένα στέκια,τις συζητήσεις μου με εκείνες,τους πίνακες,το Θηβαίο,τις βραχνές φωνές,και τη φωνή του,τα χρώματα στον ήλιο,

-το μωβ και το πορτοκαλί,με τη μοναχικότητα, το πολύ μεσογειακό μυαλό μου,τα μικρά δρομάκια,τα κάστρα και τα παλάτια, Alhambra,το καλό φαι,τα κίτρινα φύλλα,τη μουσική μου,το χορό,συγνώμη καλέ μου..σ’άλλες εποχές θα σουν πρώτος,τα μαξιλάρια,την άνοιξη, τις πρώτες ώρες της μέρας όταν τα πουλιά σε καλημερίζουν

Κ’αόρατη ομορφιά

ps: ‘τα εν οίκω μη εν δήμω’. Μ΄αρέσει το κρυφτό.